เป็นเหมือนบ้านของตนเอง พนักงานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปต่างเริ่มซุบซิบ ทว่าด้วยว่าเธอทำงานในฐานะประธานบริษัท แม้กระทั่งพนักงานเหล่านี้พูดซุบซิบนินทาเรื่องหลินหลัน ก็ไม่กล้าจะออกปากพูดอะไร
“ต่อไปแม่มาที่บริษัทให้น้อยหน่อย ส่วนเรื่องกลับไปคืนดีกับเฉินเฟิงนั้น แกเก็บเอาไปคิดดู” หลินหลันยิ้มให้ เพราะว่าตอนนี้ไม่ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาจะพูดอะไรมาเธอก็รับฟังทั้งนั้น ขอแค่สามารถทำให้เสี้ยเมิ่งเหยามีความสุขได้ ให้เธอทำอะไรเธอทำได้ทุกอย่าง
หลังจากที่ส่งหลินหลันกลับไปแล้ว เสี้ยเมิ่งเหยาก็ควานหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ แล้วก็หาเบอร์โทรศัพท์ของเฉินเฟิง
ทุกครั้งที่มองเบอร์ที่คุ้นตานี้ สีหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยาจะสับสนมาก
ครั้งนี้ก็เช่นเดิม
ถึงกับต้องใช้เวลาสิบกว่านาที เสี้ยเมิ่งเหยาถึงกดโทรศัพท์ออกไป
ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ก็มีเสียงรับสายออกมาจากทางปลายสาย
“คุณอยู่ที่ไหน?” เสี้ยเมิ่งเหยาพยายามทำน้ำเสียงของตนเองให้ปกติ
“อยู่บริษัท” เฉินเฟิงก็ตอบทันควัน
“เรื่องป้าสอง…รบกวนคุณด้วยนะ”
“ไม่รบกวนอะไร ก็แค่โทรศัพท์ออกไปเท่านั้นเอง” เฉินเฟิงยิ้มให้เวลาตอบ ความจริงแล้ว เหมือนที่เขาพูดนั่นแหละ อยากให้หลินเย่นทำตัวดี มีวิธีการมากมาย วิธีที่ง่ายที่สุกคือโทรศัพท์หาหลิวคุน ให้หลิวคุนเป็นคนจัดการ
“เมื่อครู่หลินเย่นมาหาฉัน เธอพูดว่าเธอรู้ตัวว่าทำผิดไปแล้ว” หลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก เสี้ยเมิ่งเหยาถึงได้เอ่ยออกมา
เฉินเฟิ
