ว่าสิ่งที่ฉันมีทุกอย่าง ก็มาจากไอ้ไร้ประโยชน์คนนั้นที่หลุดออกมาจากปากแม่เนี่ยแหละ แม่จะคิดว่าไง?”
“ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นมันให้เหรอ?” หลินหลันตะลึง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างทำหน้าประหลาดตอนที่มองมาที่เสี้ยเมิ่งเหยาแล้วเอ่ยถาม “ลูกสาว แกพูดเรื่องมั่วอะไร? แกตัวร้อนหรือเปล่า? ที่แกมีทุกอย่างในวันนี้ ไอ้ไร้ประโยชน์นั่นจะให้แกได้ยังไง?”
“นอกจากไอ้ไร้ประโยชน์นั่นจะทำให้แกเสียหน้าแล้ว มันยังทำอะไรได้อีก?”
“ฉันรู้ว่าแม่ไม่เชื่อ แต่ฉันบอกกับแม่ให้ชัดเจนไปเลย ที่ฉันมีอยู่ทุกวันนี้ เฉินเฟิงเป็นคนให้มาทั้งนั้น รวมทั้งตำแหน่งประธานบริษัทนี้ก็ด้วย” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอย่างปกติ ตั้งแต่แรกเริ่มจนถึงตอนนี้ หลินหลันก็ไม่เชื่อ ว่าเฉินเฟิงจะเป็นผู้ชายที่มีอำนาจใหญ่โตถึงเพียงนี้
ในสายตาของหลินหลัน เฉินเฟิงก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์ที่ทำได้แค่ส่งของเท่านั้น
“มันเป็นไปไม่ได้!”
“ทำไมไอ้ไร้ประโยชน์นั่นถึงได้มีอำนาจมากมายขนาดนี้ไปได้?!”
สีหน้าของหลินหลันถอดสีเล็กน้อย ปากก็บอกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ในใจลึกๆแล้ว กลับมีความรู้สึกสงสัยขึ้นมา
สิ่งที่เสี้ยเมิ่งเหยาพูด เหมือนไม่ใช่คำโกหก
เมื่อเอาเรื่องโรงแรมที่ถูกปิดของถังเย่าโจงแล้ว…
หลินหลันไม่กล้าคิดต่อ ความจริงแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น ในใจของเธอก็มีเสียงกระซิบมาตลอด ว่าเฉินเฟิงไม่ใช่คนกระจอกที่แสดงออกมาให้ใครเห็น เขาน่าจะมีเบื้องหลังอื่นๆ อีก
ถึงได้มีเสียงกระซิบแบบนี้
