“ญาติของคุณคนนั้นแหละ” ฟางหย่าพูด
“หลินเย่น? คุณแน่ใจว่าเป็นเธอเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก” เสี้ยเมิ่งเหยายังไม่ได้สติ ทว่าหลินหลันทำหน้าตกใจจนอ้าปากค้าง ที่เธอรู้นิสัยของหลินเย่น หลินเย่นไม่ใช่คนที่จะยอมอ่อนข้อง่ายๆ อย่าพูดเลยว่ามาขอโทษเสี้ยเมิ่งเหยา เธอไม่มาหาเรื่องเสี้ยเมิ่งเหยาต่อ มันก็พอแล้ว พนักงานหน้าเคาน์เตอร์คงจำคนผิด
“มั่นใจ ที่เคาน์เตอร์พูดว่าเป็นผู้หญิงคนที่มาเมื่อเช้า” ฟางหย่าพยักหน้าให้ พร้อมทั้งเบนสายตามาที่เสี้ยเมิ่งเหยา พร้อมด้วยแววตาสงสัย “ประธานเสี้ย…”
“ไม่ให้เจอ” เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากตามปกติ ถึงแม้ว่าจะไม่เข้าใจหลินเย่นว่าทำไมถึงมาขอโทษได้นั้น แต่ตอนนี้เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกสนใจสักเท่าไหร่
“เข้าใจแล้ว ท่านประธานเสี้ย” ฟางหย่าพยักหน้าให้ จากนั้นก็ปฏิบัติตามคำสั่งทันที
หลินหลันที่นั่งอยู่ด้านข้างรู้สึกว่าการทำแบบนี้ไม่เหมาะ แต่ว่าสิ่งที่เสี้ยเมิ่งเหยาตัดสินใจทำแบบนี้ เธอก็ไม่กล้าขัดคอ
“ไม่ยอมเจอเหรอ?!”
สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์ตอนที่บอกกับหลินเย่นนั้นทำสีหน้าแสนเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์จนทำให้หัวใจหลินเย่นหนาวเย็นเฉียบ เธอก็ไม่คิดว่า เสี้ยเมิ่งเหยาในเวลานี้ กล้าตัดขาดเยื่อใย ขนาดมาขอโทษยังไม่มีโอกาสเลยเหรอ
“คนสวย รบกวนคุณโทรศัพท์หาท่านประธานเสี้ยของพวกคุณดูอีกสักครั้ง คุณบอกกับเขาว่าฉันรู้ว่าทำผิดแล้ว ขอให้เธอให้โอกาสฉันได้เข้าไปขอโทษสักครั้งเถอะ” น้ำเสียงของหลินเย่นปะปนแกมขอร้องไป
