ด้วย การปฏิบัติตัวของเสี้ยเมิ่งเหยาแบบนี้ มันเหนือกว่าที่เธอคาดการณ์เอาไว้เสียอีก แต่ไหนแต่ไรมา เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยมาจะมีสถานการณ์ต่างๆ มากมาย ที่เสี้ยเมิ่งเหยาทำให้เธออับอายขายหน้าได้ มีบางครั้งที่ถูกหลินหลันทำให้เสียหาย แต่สถานการณ์ที่ไม่ยอมเจอหน้านี่สิ สำหรับเธอแล้ว ไม่ว่าจะยังไงเสี้ยเมิ่งเหยาต้องให้โอกาสเธอเข้าพบสักครั้งอยู่แล้ว
ทว่าสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ เสี้ยเมิ่งเหยาไม่หยิบยื่นให้โอกาสที่จะให้เธอเจอหน้าเจอตาเลย
“ขอโทษค่ะ คุณกลับไปเถอะ ท่านประธานเสี้ยของพวกเราบอกว่าไม่ให้พบก็คือไม่ให้พบ” สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์ส่งเสียงกระฟัดกระเฟียดอยู่ในคอ น้ำเสียงแดกดัน ตอนนี้หลินเย่นเพิ่งจะรู้เสียใจงั้นสิ? มันสายไปแล้ว!
“ได้” หลินเย่นหน้าเสียเหมือนจะร้องไห้จากนั้นก็เดินไปทางด้านข้าง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“คุณสามี ฉันมีถึงบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปแล้วนะ แต่ว่าอีนางนั้นมันให้ฉันพบ” หลินเย่นทำได้แต่ขอความช่วยเหลือจากถังเย่าโจง หวังให้ถังเย่าโจงช่วยคิดหาหนทางให้
“ไม่ยอมลงมาเจอหน้าคุณเหรอ? ทำไมเธอถึงไม่ยอมมาเจอหน้าคุณล่ะ?” เสียงปลายสาย ถังเย่าโจงหนักใจเอาการ
“ฉันไม่รู้ อีนางนั่นก่อนหน้านี้ไม่ได้เป็นแบบนี้…”
“อะไรนั่นก็ไม่รู้! ไอ้นี้ก็ไม่รู้! ถามอะไรมึงก็ไม่รู้ห่าอะไรสักอย่าง!” ถังเย่าโจงพาลโมโหจนเสียสติ “มึงมันหัวสมองมีแต่ขี้เลื่อย นอกจากหาเรื่องไปวันๆ แล้ว มึงยังทำเรื่องอื่นเป็นบ้างไหม?”
“สามี ฉัน…”
