ด้วยซ้ำ
ครั้งที่แล้วที่เธอถูกเฉินอิงโรทำร้ายร่างกายจนบาดเจ็บสาหัสนั้น หลินเย่นก็เคยมาที่โรงพยาบาล แต่ว่าครั้งนั้นแล้ว หลินเย่นก็ไม่ได้มาเยี่ยมเธอ แต่กระชากให้เธอลุกจากเตียงคนไข้ด้วยสภาพที่มึนงง และให้เธอช่วยติดต่อกับหลินจงเหว่ยให้ได้
คนพรรค์นี้ ยังมีหน้ามาพูดว่าช่วยเหลือตระกูลเสี้ยอีก มันช่างตลกสิ้นดี!
“ฉันไม่ได้มาที่บ้านแกหลายครั้งก็ตาม แต่ฉัน…แต่งานของฉันแกเป็นคนเขี่ยฉันให้ออกจากงาน ยอมรับใช่ไหม?” เหมือนว่าตนเองกำลังเสียท่าอยู่ หลินเย่นรีบเปลี่ยนหัวข้อทันที
“คุณถูกไล่ออกจากงานมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?” เสี้ยเมิ่งเหยาขมวดคิ้วโก่งเรียว เพราะว่าไม่เข้าใจคำพูดของหลินเย่นว่าทำไมถึงได้พูดคำพูดนี้ออกมาได้
“ไม่เกี่ยวกับแกได้ยังไงกัน ไม่กี่วันนี้ที่แกไปดูตัวมาเรื่องที่แกด่าประธานหวางแกลืมไปแล้วเหรอ?”
“ถ้าไม่ว่าแกไปด่าทอสาดเสียเทเสียประธานหวางเอาไว้ ประธานหวางก็คงไม่ไล่ฉันออก!”
“เพราะฉะนั้นแกต้องรับผิดชอบ!” หลินเย่นพูดด้วยความกร่างออกมา
ด่าสาดเสียเทเสียประธานหวางจนขายหน้า?
เสี้งเมิ่งเหยาหัวเราะอย่างเยือกเย็นอยู่ครั้งหนึ่ง “ป้าสอง อันดับแรก ฉันต้องบอกเรื่องหนึ่งกับคุณก่อน เรื่องไปดูตัวสองสามวันก่อน ฉันไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย พวกคุณเป็นคนหลอกฉันไป”
“ข้อสอง ที่คุณพูดประธานหวางคนนั้น เขาควรโดนด่าอยู่แล้ว!”
“ข้อสุดท้าย คุณถูกไล่ออกมาจากงานก็ไล่ออกไปสิ มันไม่มีส่วนไหนเกี่ยวข้องกับฉัน ฉันไม่รับผิดช
