ของเธอก็คือหลินหลัน นอกจากหลินหลัน ไม่มีใครสามารถเกลี้ยกล่อมเสี้นเมิ่งเหยาได้อีก
“หลินหลัน ตอนนี้เธออยู่ไหนแล้ว? ” น้ำเสียงของหลินเย่นไม่ได้เย่อหยิ่งจนทำให้คนรู้สึกกลัวอีก ความเป็นจริงแล้ว เธอในตอนนี้เวลานี้ ก็ไม่มีสิทธิ์เย่อหยิ่งทำให้คนหวาดผวา
“พี่เย่นเองหรอ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ทะเลสาบเมยซี เป็นอะไรไป? ” เสียงทางสายฝั่งโน้น หลินหลันรักษาท่าทีไว้ เมื่อกี้จึงพูดด้วยเสียงผ่อนคลาย
วันนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้ตอนมาจงไห่ เธอมีเรื่องขอร้องให้หลินเย่นช่วย หวังว่าจะสามารถให้เสี้ยเมิ่งเหยาแต่งเข้าไปในตระกูลร่ำรวยโดยผ่านหลินเย่น
ทว่าตอนนี้กลับไม่จำเป็น
เพราะว่าเสิ้งเมิ่งเหยาเอง ก็คือตระกูลร่ำรวย!
เธอมั่นคงเต็มร้อย ตอนนี้เสี้ยเมิ่งเหยา เป็นท่านประธานบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ป!
ไม่ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาได้มาซึ่งตำแหน่งนี้ยังไง แค่พูดถึงตำแหน่งที่เสี้ยเมิ่งเหยามีในตอนนี้ก็พอ มันต้องไม่ใช่สิ่งที่หลินเย่นเทียบเทียมได้อยู่แล้ว
แม้กระทั่งประธานหวางที่หลินเย่นแนะนำให้กับเสี้ยเมิ่งเหยา ฐานะก็อาจจะไม่สูงส่งเท่าเสี้ยเมิ่งเหยาก็ได้
ไม่มีเหตุผลอื่นใด แค่เพราะว่าขนาดนี้ของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปนั้นเหลือกว่าบริษัทจงเสิ้งไม่เพียงแต่สองสามเท่า
หลินเย่นกลับฟังไม่ออกว่าน้ำเสียงของหลินหลันเคล้าด้วยความเย่อหยิ่งใฝ่สูง เธอยังคงพูดเองเออเอง “หลินหลัน ยังไงเธอก็ต้องให้คำให้การ ก่อนหน้านี้ลูกสาวของเธอไปผิดใจกับประธานหวาง เรื่อ
