ไม่งั้นหรอ……”
“หลินเย่น เธอบอกว่าใครเป็นสินค้ามือสอง! ” ไม่รอให้หลินเย่นพูดจบ หลินหลันกก็ขัดคำพูดของหลินเย่นด้วยเสียงเย็นชา “แต่ก่อนเธอว่าเมิ่งเหยาของฉันตลอดนี้ ฉันไม่ว่าอะไร แต่ตอนนี้ ไม่ได้! ”
“ตอนนี้ไม่ได้? ”
“ทำไมตอนนี้ถึงไม่ได้? หลินหลัน ฉันจะบอกอะไรเธอนะ แค่ไอ้คนชั้นต่ำหย่าร้าง เธอก็จะเป็นสินค้ามือสองตลอดไป! ” หลินเย่นแสยะยิ้ม
“เธอพูดเหลวไหล! ”
หลินหลันรู้สึกเครียดจนกลายเป็นโมโห “หลินเย่น ฉันจะบอกเธอนะ เมิ่งเหยาของเรา ตอนนี้กลายเป็นผู้ชายที่หมายปองแล้ว คนที่อยากจีบเธอ เข้าแถวยาวจากแม่น้ำผู่ฝั่งนี้ไปถึงฝั่งโน้น”
“ฮ่าๆๆ หลินหลัน สมองของเธอมีน้ำเข้าหรอ หรือว่าสมองผู้ชายพวกนั้นมีน้ำเข้า? ”
“ยังจะบอกว่าเข้าแถวยาวจากแม่น้ำผู่ฝั่งนี้ไปถึงฝั่งโน้น? ”
“ทำไมถึงไม่บอกว่าเข้าแถวจากนี่ไปถึงฝรั่งเศสล่ะ” หลินเย่นหัวเราะอย่างไม่หวาดกลัวใดๆ ถึงแม้ไม่รู้ว่าเส้นประสาทเส้นไหนของหลินหลันผิดปกติ ทว่าเธอกลับไม่เชื่อว่าจะมีคนจีบผู้หญิงที่เคยหย่าร้าง
“หลินเย่น เธอยังไม่รู้ เมิ่งเหยาของฉันตอนนี้มีฐานะอะไรใช่ไหม” หลินหลันพูดขึ้นอย่างแสยะยิ้ม
“ฐานะ? ” หลินเย่นแสยะยิ้มออกเสียง ใบหน้าเคล้าด้วยความไม่เข้าใจแล้วพูดขึ้น “คนที่เป็นสินค้ามือสองที่เคยหย่า จะมีฐานะอะไรได้? ”
“บริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปรู้ไหม? “เหมือนจะรู้ว่าหลินเย่นไม่เชื่อ หลินหลันจึงเอ่ยพูดอย่างได้ใจเล็กน้อย
“รู้สิ ทำไม” หลินเย่นพยักหน้า ทันใดนั้นก็ห
