่งให้เขาหุบปาก แต่ตอนนี้เขาเริ่มกระจ่างแล้ว
คนไร้น้ำยาคนนี้เริ่มไม่เหมือนที่คิดไว้แล้วสิ
เขาน่าจะเป็นจระเข้ยักษ์ในตำนานมากกว่า!
เป็นจระเข้ยักษ์ในตำนานที่ต้องกลัวแม้กระทั่งคนอย่างไป๋เหวินซั่ว!
ดังที่ก่วนฉู่อี้คิดไว้ไม่ผิด ไป๋เหวินซั่วในตอนนี้เริ่มกลัวเฉินเฟิงแล้วจริง ๆ
แม้ว่าเขาจะเคยพูดอย่างสวยหรูก่อนหน้านี้ แต่เมื่อเจอหน้าเฉินเฟิงเข้าจริง ๆ เขาก็ต้องผวาเหมือนกัน
เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เฉินเฟิงเป็นคนแรกที่ทำให้เขาต้องทุกข์ทรมาน
และที่สำคัญที่สุดคือปฏิกิริยาของพ่อของเขา
ในฐานะผู้ค้าอัญมณีรายใหญ่ที่สุดในเมืองจงไห่ พ่อของเขาเป็นผู้ได้รับตำแหน่งนี้เป็นระยะเวลามากกว่าสิบปี นอกจากสี่ตระกูลใหญ่แล้วไม่มีใครเคยทำให้พ่อของเขากลัวมาก่อน
จนกระทั่งได้เจอกับเฉินเฟิง
เพราะเฉินเฟิงคนเดียวทำให้พ่อของเขาไม่กล้าปล่อยเขาออกไปไหนและยังกักตัวเขาเป็นเวลาสิบห้าวันด้วย ความนัยแบบนี้ทำให้เขาไม่กล้าคิดไปไกลกว่านี้เลย
ไป๋เหวินซั่วหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณเฉินจะไปไหนมาไหนไม่จำเป็นต้องรายงานผมหรอกครับ”
ไม่ต้องรายงานผม? สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างชัดเจนของไป๋เหวินซั่ว ไม่มีใครกล้าคิดว่าคนอย่างไป๋เหวินซั่วจะยอมอ่อนน้อมให้ใคร แถมยังอ่อนน้อมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย!
เขาไม่มีท่าทีที่คิดจะปากแข็งเลยด้วยซ้ำ!
ก่วนฉู่อี้ในขณะนี้เริ่มขาสั่นและเหงื่อแตกเต็มหลังแล้ว
