้องการคือวันพรุ่งนี้ให้คุณพาลูกสาวไปที่ฮงเยคลับ นัดบอดกับประธานหวาง”หลินเย่นไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เธอได้ตกลงกับประธานหวางแล้ว พรุ่งนี้ให้ประธานหวางกับเสี้ยเมิ่งเหยาพบกันที่ฮงเยคลับ ถ้าหากว่าพรุ่งนี้ประธานหวางไม่ได้เจอกับเสี้ยเมิ่งเหยา งั้นตำแหน่งรองผู้จัดการของเธอก็คงไม่ต้องทำแล้ว
“พรุ่งนี้?”
พอได้ยินเวลานัดแล้ว หลินหลันรู้สึกลำบาก ： “พี่เย่น สามารถเลื่อนออกไปสักหลายวันหน่อยได้ไหม เมิ่งเหยาเด็กคนนี้มีนิสัยดื้อรั้น ฉันกลัวว่าเวลาแค่นี้จะกล่อมไม่ได้ อย่างน้อยต้องสองสามวันเลย”
“สองสามวัน? คุณเห็นประธานหวางเป็นอะไร คุณคิดว่าคนนั้นเขาจะรอของมือสองสองสามวันได้เหรอ ต้องพรุ่งนี้！พรุ่งนี้จะต้องทำให้ลูกสาวคุณมาที่ฮงเยคลับให้ได้ ถ้าเธอกล้าที่จะไม่มา ฉันจะทำให้คุณสองแม่ลูกไสหัวออกจากจงไห่！”หลินเย่นพูดอย่างโหดเหี้ยม ในน้ำเสียงมีการข่มขู่เล็กน้อย
หลินหลันสั่นไปทั้งตัว รีบพยักหน้ารับปาก ： “พี่เย่นวางใจเถอะ ถ้าพรุ่งนี้ถึงจะต้องมัดตัว ก็จะพาเมิ่งเหยาไปที่ฮงเยคลับให้ได้”
“ทำให้ได้จะดีที่สุด”หลินเย่นพูดอย่างเย็นชา หลังจากพูดจบ เธอจึงพาถางรั่วเสวี่ยนออกไปอย่างภาคภูมิใจ ระหว่างทาง ถางรั่วเสวี่ยนมองดูหลินเย่นอย่างไม่เข้าใจ： “แม่ ทำไมคุณถึงต้องการจับคู่เสี้ยเมิ่งเหยาและประธานหวาง? ถ้าหากว่าเสี้ยเมิ่งเหยาแต่กับประธานหวางจริงๆ วันข้างหน้าไม่ใช่ว่าจะต้องนั่งอยู่บนหัวตระกูลเราเหรอ”
“นั่งอยู่บนหัวตระกูลเรา เธอก
