ยังไง แต่ก็แอบแฝงคำสามคำไว้ในนั้นว่า ไม่ต้องยุ่ง
“จริงๆเหวินซั่วน่ะเป็นเด็กว่าง่ายนะ ผมไม่เคยเจอเขาเสียมารยาทมาก่อนเลย วันนี้ที่เขาเป็นแบบนี้ อาจจะเจอรักแท้เข้าแล้วก็ได้ พวกเราคงไม่ช่วยเป็นสะพานให้เขา แต่ก็ไม่ควรขัดขวางนะ” เทียบกับหยางเจี้ยนโสงแล้ว ท่าทีจูชิ่งเฟิงกลับยิ่งชัดกว่า ออกตัวว่าอยู่ข้างไป๋เหวินซั่วเลย
สำหรับนักธุรกิจแล้ว ผลประโยชน์มาเป็นอันดับหนึ่ง ไป๋เสี้ยวเทียนรักและตามใจไป๋เหวินซั่วจะตาย วันนี้ถ้าไป๋เสี้ยวเทียนอยู่ที่นี่ด้วย ก็คงจะเข้าข้างไป๋เหวินซั่วอย่างไม่ลังเลเลย
ตอนนี้เขาเข้าข้างไป๋เหวินซั่ว เท่ากับยืนข้างไป๋เสี้ยวเทียน มีน้ำใจในครั้งนี้ ต่อไปจะร่วมงานกับไป๋เสี้ยวเทียนก็จะได้ผลประโยชน์มากยิ่งขึ้น
พอทั้งสองคนพูดมาแบบนี้ ทำให้อธิการบดีเหอใจชื้นขึ้น
มีสองคนนี้อยู่ ไม่ว่าไป๋เหวินซั่วจะก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน ก็มีคนจัดการได้
“งั้นคุณหนูฉู่ล่ะครับ? คุณหนูฉู่คิดว่าเรื่องในวันนี้ควรจัดการยังไง?” สุดท้ายอธิการบดีเหอเบนสายตาไปทางหญิงสาวที่ใส่หน้ากากผ้าเอาไว้ หญิงสาวคนนี้นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างหยางเจี้ยนโสงกับจูชิ่งเฟิง ซึ่งเป็นที่นั่งที่ดีที่สุดของงาน
สามารถนั่งที่นั่งตรงนี้ได้ ฐานะของหญิงสาวใส่หน้ากากผ้าคนนี้ไม่ต้องพูดเลย อย่างน้อยก็ต้องสูงส่งกว่าหยางเจี้ยนโสงและจูชิ่งเฟิงแน่นอน
ที่อธิการบดีเหอหันมาถามหญิงสาวคนนี้เป็นคนสุดท้าย แฝงแววให้เธอตัดสินใจเรื่องด้วย
ถ้าความคิดเธอไปทางเด
