บคุมได้ก็มีแต่สาขาย่อยที่จงไห่ของบริษัทคางเหม่ยกรุ๊ปเท่านั้นแหละ เธอควบคุมหลิวเส้าฝู้ไม่ได้หรอก
“ได้ ฉันรับประกันกับนายได้ นายมอบตัวหลิวเส้าฝู้ให้ฉันเถอะ” ฉินเสวี่ยนหรัวบอก
“จริงสิ หลิวเส้าฝู้รู้เรื่องความสัมพันธ์ของนายกับเสี้ยเมิ่งเหยาหรือเปล่า?” ฉินเสวี่ยนหรัวถามขึ้นอีก ถ้าหลิวเส้าฝู้ไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยา เธอก็จะหาทางดึงเฉินเฟิงออกจากเรื่องนี้ได้ เพราะศัตรูของหลิวหยวนชี่งก็มีไม่น้อยเลย เรื่องหลิวเส้าฝู้หาแพะรับบาปเป็นศัตรูคนไหนสักคนก็ได้แล้ว
“ไม่รู้ เขาไม่รู้อะไรเลย” เฉินเฟิงยิ้ม ก่อนที่จะลงมือสั่งสอนหลิวเส้าฝู้ เขาก็คิดวางแผนไว้หมดแล้ว ว่าจะหาทางดึงเสี้ยเมิ่งเหยาออกจากเรื่องนี้ ดังนั้นเลยไม่ได้เปิดเผยตัวตนอะไรออกไปเลย สิ่งเดียวที่หลิวเส้าฝู้จำได้คือใบหน้าของเขา
ต่อให้อยากหาตัวเขา มันยากซะยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ซะอีก
“งั้นก็ดี ฉันจะหาทางดึงนายออกจากเรื่องนี้เอง” ฉินเสวี่ยนหรัวถอนหายใจโล่งอก ถ้าหลิวเส้าฝู้รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยา เรื่องนี้คงจัดการยากละ
ต่อให้หลิวหยวนชี่งรู้ว่าเฉินเฟิงเป็นผู้สืบทอดตระกูลเฉิน ก็จะหาทางเล่นงานเฉินเฟิงจนได้
เฉินเฟิงหัวเราะ เขาส่งโลเคชั่นที่อยู่ตอนนี้ของหลิวเส้าฝู้ไปให้ฉินเสวี่ยนหรัว
ฉินเสวี่ยนหรัวทำงานไวมาก ใช้เวลาแค่ไม่ถึงยี่สิบนาที เธอก็พาคนไปถึงโรงงานร้างแล้ว
พอเห็นสภาพหลิวเส้าฝู้ ฉินเสวี่ยนหรัวมุม
