ปากกระตุกอย่างแรง
เธอจับภาพชายหนุ่มสภาพเละเทะไปด้วยกลิ่นฉี่และอึทั่วตัวตรงหน้ากับคุณชายหลิวที่สำอางดูดีไม่ได้เลย
แค่สองชม. เฉินเฟิงทำอะไรกับหลิวเส้าฝู้ไปบ้างเนี่ย?
ถึงได้ทำให้หลิวเส้าฝู้มีสภาพคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแบบนี้?
ฉินเสวี่ยนหรัวสั่งคนให้ช่วยหลิวเส้าฝู้ลงมา เธอเตรียมจะถามสิ่งที่หลิวเส้าฝู้เผชิญมาซะหน่อย
แต่เธอพบว่าหลิวเส้าฝู้ในตอนนี้มีอาการประสาทหลอน เอาแต่ยิ้มแหะๆ ไม่ว่าจะถามอะไร หลิวเส้าฝู้ก็พูดไม่ออก เอาแต่ยิ้ม
ฉินเสวี่ยนหรัวนวดขมับแก้เครียด เอาเข้าไป แบบนี้ไม่ต้องคิดจะข่มขู่หลิวเส้าฝู้ให้เลิกไปหาเสี้ยเมิ่งเหยาแล้วล่ะ เพราะหลิวเส้าฝู้โดนเฉินเฟิงทรมานจนเป็นบ้าไปแล้ว
หลิวเส้าฝู้ในสภาพแบบนี้ ถ้ายังคิดจะไปตอแยเสี้ยเมิ่งเหยาได้อีก คงได้แต่พูดว่าเขารักเสี้ยเมิ่งเหยาเข้าแล้วจริงๆแล้วล่ะ ฉินเสวี่ยนหรัวก็ไร้คำพูดจะพูดอีก
“ประธานหลิว ฉันหาลูกชายคุณเจอแล้วค่ะ” พอจัดการอารมณ์เสร็จ ฉินเสวี่ยนหรัวก็โทรหาหลิวหยวนชี่ง
“ลูกชายผม…” หลิวหยวนชี่งน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างแน่วแน่ว่า: “ขอบคุณมากประธานฉิน ลูกชายผมตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
“เส้าฝู้ยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่สภาพเขาตอนนี้ไม่มั่นคงนัก” ฉินเสวี่ยนหรัวพยายามใช้คำพูดที่อ้อมค้อมมาก เธอกลัวถ้าพูดออกไปตรงๆว่าหลิวเส้าฝู้เป็นบ้าแล้ว หลิวหยวนชี่งจะรับไม่ได้
“ยังมีชีวิตก็ดี ยังมีชีวิตก็ดีแล้ว”
“ขอบคุณประธานฉินอีกครั้งนะครับ วันหลังผมจะ
