นเฟิงควรให้เขาซักห้าหกหมื่น หรือไม่ก็เจ็ดแปดหมื่น อย่างมากก็แสนหนึ่ง เพราะออเดอร์โรงพยาบาลตุงถิงน่ะเฉินเฟิงดิลมาคนเดียวเลย ต่อให้เฉินเฟิงไม่ให้เขาแม้แต่แดงเดียว เขาก็ไม่กล้าว่าอะไร”
แต่ไม่คิดว่า เฉินเฟิงให้เขาดื้อๆเลยสองแสน
“ไม่ต้องแต่แล้ว นายเอาบัตรไปเบิกสองแสนของตัวเองออกมานะ ที่เหลืออีกหกแสน นายเอาไปซื้อรถซะ” เฉินเฟิงยิ้มพลางยัดบัตรกลับใส่มือหลี่เล่อ จากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เขาน่าจะต้องอยู่จงไห่ซักระยะ ในช่วงนี้ไม่มีรถสกู๊ตเตอร์ จะไปไหนก็ลำบาก โชคดีใช้โอกาสนี้ให้หลี่เล่อไปซื้อรถสกู๊ตเตอร์เลย
“ที่เหลืออีกหกแสนเอาไปซื้อรถ?!” หลี่เล่อเบิกตากว้าง เหมือนไม่อยากเชื่อว่าเฉินเฟิงจะตัดสินใจแบบนี้
ท่าทีเฉินเฟิงไม่เหมือนคนรวยนี่หว่า ทำไมบอกให้เอาเงินหกแสนไปซื้อรถอย่างกะเอาเงินหกหยวนไปซื้อของเล่นซะงั้น บอกหน้าตาใสซะอีกเนี่ย?
“อืม หกแสนน่ะไปซื้อรถ ส่วนรถอะไรนายตัดสินใจก็แล้วกัน ไม่ต้องบอกฉัน” เฉินเฟิงยิ้มบอก เรื่องเฉพาะทางต้องให้ผู้เชี่ยวชาญไปทำ ด้านซื้อรถหลี่เล่อดูจะชำนาญกว่า เก่งกว่าเขามากแล้ว
“ไม่ใช่ พี่เฟิง หกแสนเอาไปซื้อรถหมด แล้วพี่จะเอาเงินที่ไหนใช้ในจงไห่ล่ะ?” หลี่เล่ออดเหลือบมองเฉินเฟิงไม่ได้ เขารู้ว่าเฉินเฟิงมาจากชางโจว ไม่มีที่พักในจงไห่เลยด้วยซ้ำ
ตามหลักแล้ว ค่าคอมหกแสน เฉินเฟิงน่าจะเอาไปเช่าบ้านดีๆหน่อยมากกว่า แต่ไม่คิดว่าจะเอาเงินหกแสนมาใช้เรื่องรถหมดเลย
รถ รออีกหน่อยมีเงินแล้วค
