าง ไปเอาเงินห้าแสนมาให้เสี่ยวเฟิง”
ห้าแสน?!
เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? พ่อบอกจะให้ไอ้บ้านนอกนี่ห้าแสน? ! หวางเต๋อฟาเบิกตากว้าง พริบตาเดียว เขาก็อิจฉาตาร้อนเป็นไฟ
ทางด้านเพิ้งเย้นฟางมีสีหน้าเดียวกัน กัดฟันจนแทบหัก
“ยังยืนอึ้งอะไรอยู่?! ไปหยิบสิ!” เห็นเพิ้งเย้นฟางไม่ขยับเขยื้อน หวางหงอี้เริ่มโกรธอีกครั้ง
เพิ้งเย้นฟางกระตุก ถึงจะไม่เต็มใจสุดๆ แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าขัดใจหวางหงอี้
พอกำลังจะลุกไปหยิบเงิน เฉินเฟิงพูดเนิบๆว่า: “คุณอาหวาง ห้าแสนมันมากไปครับ ผมรับไม่ได้หรอก ผมรับแค่หนึ่งแสนก็พอแล้ว”
“เสี่ยวเฟิง หนึ่งแสนจะพอได้ไงล่ะ? เหล่าเสี้ยตอนนั้นให้อายืมหนึ่งแสน ถ้าเอาไปฝากธนาคาร ตอนนี้ดอกเบี้ยยังเกินหนึ่งแสนเลย ยังมีเราอีก อุตส่าห์มาคืนหยกให้อาไกลถึงจงไห่ อากลับทำให้เราโดนใส่ร้ายป้ายสีขนาดนี้ ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม อาควรชดใช้ให้เรานะ”
“ห้าแสนมันไม่มากเลย อย่างน้อยสำหรับอา ยังน้อยไปซะด้วยซ้ำ!” คำพูดนี้ของหวางหงอี้หนักแน่น ไม่ให้โอกาสเฉินเฟิงปฏิเสธเลยสักนิด
ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ เฉินเฟิงเลยยอมรับโดยดี
ไม่กี่นาที เพิ้งเย้นฟางหยิบบัตรธนาคารออกมาใบหนึ่ง ยื่นให้หวางหงอี้ด้วยสีหน้างอง้ำ
หวางหงอี้ยิ้มน้อยๆ ยื่นบัตรให้เฉินเฟิง
“เสี่ยวเฟิง เดี๋ยวอยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันนะ เรามาวันนี้ อาเองก็ไม่มีอะไรจะต้อนรับ ฝีมือการทำอาหารของป้าหลิวไม่เลวเลย บรรพบุรุษของเธอเคยเป็นพ่อครัวในวังหลวง ทำพระกระโดดกำแพงอร่อยมาก
