างใจเถอะ วันนี้แม่จะสั่งสอนมันให้ลูกเอง!” เพิ้งเย้นฟางพูดอย่างเจ็บแค้น เดิมคิดว่าเฉินเฟิงเอาเงินไปแล้วจะรีบไสหัวกลับชางโจว แต่ไม่คิดว่า เฉินเฟิงจะกล้าขนาดนี้ ยังกล้ามาบ้านเธอ
ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าคิดว่าจะไปได้!
“ป้าหลิว โทรหายาม ให้หัวหน้าจ้าวพาคนมาเอาไอ้โจรนี่ให้ตาย!” เพิ้งเย้นฟางสายตาเย็นเยียบ
“ค่ะ คุณผู้หญิง” ป้าหลิวดูตกใจ รีบรับคำและหยิบมือถือออกมา
“ไอ้เลว แกยังกล้ามาบ้านฉัน! ฮะฮะฮะ ไม่รู้ว่าคำว่าตายสะกดยังไงซะแล้ว” หวางเต๋อฟาร้องตะโกนอย่างได้ใจ ลืมที่ตัวเองนั่นร้องไห้โฮบนพื้นหลังโดนเฉินเฟิงตบไปสองฉาดซะสนิท
เฉินเฟิงสีหน้าเย็นชา เดิมคิดว่า ต่อให้เพิ้งเย้นฟางจะกร่างแค่ไหนก็จะฟังเขาอธิบายซะหน่อย แต่ตอนนี้…
เขาคงกะระดับความกร่างไร้เหตุผลของเพิ้งเย้นฟางน้อยไปหน่อย
“ไอ้บ้านนอก ยังไม่รีบคุกเข่าลง ให้ลูกชายฉันคบแกสักยี่สิบฉาด!” เพิ้งเย้นฟางเอ่ยปาก ฐานะของเฉินเฟิง เธอเคยได้ยินหวางหงอี้พูดมาบ้าง
เป็นลูกเขยแต่งเข้าตระกูลเสี้ย ไม่ได้รับการยอมรับภายในตระกูลเสี้ยเลย
นิสัยอ่อนแอ ไม่มีความสามารถ นอกจากทำงานส่งสินค้าแล้ว ทำอย่างอื่นไม่เป็นเลย
ขยะแบบนี้ปกติเธอไม่ชายตาแลด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้มันกลับกล้ามาลองดีกับเธอ ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงซะเลย!
“ถ้าผมไม่คุกเข่าล่ะ?” เฉินเฟิงพูดเสียงเย็น
“ไม่คุกเข่า?” เพิ้งเย้นฟางยิ้มเหยียด: “ไม่คุกเข่า งั้นวันนี้แกอย่าคิดเดินออกจากจิ่งซวี่โก๋จี้!”
“ใช่ อย่าคิดเดินออกจากจิ่
