โครงที่เป็นอาหารที่กินแล้วไร้ประโยชน์ แต่ถ้าทิ้งไปก็เสียดาย ยังไงก็ต้องทิ้งมันอยู่แล้ว งั้นก็ถือโอกาสใช้งานตอนนี้หน่อย ทำได้รู้สึกคุ้มค่าหน่อย
ลำตัวของหวงเฟยห้าวสั่นเทาเหมือนตะแกรง เขาทั้งรู้สึกกลัว และก็รู้สึกเครียด
ต่อให้ตีเขาให้ตายเขาก็นึกไม่ถึง ตระกูลโห้กลับทำกับเขาแบบนี้
เขาเป็นตั้งจอมยุทธ์อ้านจิ้ง เขาต้องการพึ่งพาตระกูลโห้ ไม่ต้องพูดถึงว่าให้เขามีชีวิตที่สงบสุขหรอก อย่างน้อยก็ขอให้ตระกูลโห้เห็นเขาเป็นว่ามนุษย์คนหนึ่ง
แต่สุดท้ายแล้ว ตระกูลโห้กลับไม่ได้เห็นเขาเป็นคนเลย
ตอนนี้หวงเฟยห้าวรู้สึกเสียใจมาก เขาน่าจะไม่หักหลังแก๊งชาวจีนโพ้นทะเล ตอนอยู่ที่แก๊งชาวจีนโพ้นทะเล ยังไงเขาก็ถือว่าเป็นคนที่มีตำแหน่งสูง เขาไม่เคยต้องมาทนกับนิสัยของคนอื่นเลย
“ให้เวลาเขาคิดสามสิบวินาที” โห้ชิงซงกำลังบีบบังคับเขา
“ได้ ผมไป”
หวงเฟยห้าวกัดฟันแน่น แล้วตอบตกลง เรื่องมันมาถึงขั้นนี้ เขาไม่มีทางที่จะได้ถอยอีกต่อไป
ตระกูลโห้มีคนที่มีวิชาการต่อสู้อ้านจิ้งขั้นต้นสองคนอยู่ที่นี่ ถ้าแขนซ้ายของเขาไม่หักเมื่อวาน ยังไงเขาก็ยังถือว่ามีหวังที่จะหนีรอด ทว่าเมื่อวานแขนของเขาหัก แน่นอนว่ายังไงเขาก็หนีได้ไม่ไกลอยู่แล้ว
หนึ่งเดียวที่เขาได้ก็คือพนัน!
หวงเฟยห้าวจึงทำสีหน้าที่หม่นหมองแล้วสวมใส่ชุดดำน้ำ และขณะเดียวกัน ในใจก็ตัดสินใจ ถ้าครั้งนี้เขาสามารถรอดชีวิตมาได้ เขาต้องออกจากตระกูลโห้
“บุ๋ม” เสียงๆ เดียว
หวงเฟยห้าวโดดล
