่ใช่ครั้งแรก
หวงเฟยห้าวรู้สึกว่าหน้าของตัวเองกำลังเจ็บแสบ
จ๊อกๆ
ท้องของโห้หงเย้นร้องขึ้นเบาๆ
ถึงแม้เสียงจะเบา ทว่ากลับทำให้ทุกคนได้ยิน ทันใดนั้น สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความแปลกพิลึก
ใบหน้าของโห้หงเย้นดูแดงขึ้นเล็กน้อย และรู้สึกอายเบาๆ เธอเคยกินอาหารที่อร่อยและมีระดับมากมาย แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถอดกลั้นอาการไว้อยู่ กระต่ายย่างของเฉินเฟิงมันหอมมากจริงๆ
“ลงโห้ ฉันก็จะเอา” โห้หงเย้นชี้ไปยังกระต่ายป่าที่มีกิ่งไม้เสียบอยู่ที่เฉินเฟิงทำ เธอในตอนนี้ ไม่เหมือนกับคุณหนูใหญ่ตระกูลโห้เลยสักนิด และกลับเหมือนสาวน้อยที่เห็นแก่กินมากกว่า
โห้ชิงซงรู้สึกอึดอัดใจแล้วมองโห้หงเย้นเพียงพริบตาเดียว “คุณหนูครับ ผมย่างไม่เป็นครับ”
โห้ชิงซงพูดได้ธรรมชาติและจริงจัง เขาที่เป็นจอมยุทธ์ของตระกูลโม้ ตำแหน่งของเขาก็สูงส่ง ปกติเขาก็ถูกเลี้ยงมาอย่างดี เขาจะเคยลงครัวด้วยตัวเองได้ยังไง อย่าว่าแต่ย่างกระต่ายป่าเลย ต่อให้หุงข้าว เขายังไม่เคยทำ เรื่องแบบนี้ ที่ผ่านมาก็มีแต่คนใช้ของตระกูลโห้เท่านั้นที่ทำ
“ก็ได้” โห้หงเย้นทำปากจู๋อย่างไม่พอใจเล็กน้อย
จากนั้นก็ดึงสายตากลับมา แล้วพยายามไม่ให้ตัวเองไปมองกระต่ายป่าที่อยู่ที่กำลังย่างของเฉินเฟิง
ทว่ายิ่งเธอพยายามเอาชนะมัน ในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกคัน เหมือนมีมือเล็กๆ คอยจี้เธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว
เวลานี้ หวงเฟยห้าวจึงกลอกลูกตาไปมา แล้วพูดขึ้นด้วยความทระนงตัว “คุณหนูครั
