บ จะให้ผมไปแย่งเนื้อกระต่ายมันมาหน่อยไหมครับ”
“ไสหัวไป! เห็นหน้านาฉันก็รู้สึกเครียดแล้ว! ”
โห้หงเย้นเหลือบตามองหวงเฟยห้าวเพียงพริบตาเดียวด้วยความรังเกียจ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าในสมองของหวงเฟยห้าวมันมีอะไรบ้าง ให้เธอไปแย่งของกินจากคนอื่นงั้นหรอ?
ถ้าเรื่องนี้ถูกคนอื่นรู้จะทำยังไง?
เธอเป็นตั้งคุณหนูใหญ่ตระกูลโห้ ไม่ใช่อันธพาล
“คุณหนูอย่าโกรธเลยครับ ฉันจะไสหัวไปไกลๆ เดี๋ยวนี้” หวงเฟยห้าวคลายยิ้มแล้วถอยออกไปอยู่ข้างๆ เขาค่อนข้างไม่เข้าใจ เขากำลังคิดเผื่อโห้หงเย้นอยู่ไม่ใช่หรอ ทำไมโห้หงเย้นให้เขาไสหัวไป?
หลังจากที่ฟืนที่อยู่บนพื้นพอ เปลวไฟก็ลุกโชนแรงมากขึ้น รวมไปถึงฝีมือการย่างของเฉินเฟิงที่คุ้นเคย แม้ใช้เวลาทุกๆ เจ็ดแปดนาทีก็สามารถย่างสัตว์ป่าออกมาหลายๆ ตัวแล้ว
สี่พี่น้องตระกูลเฉินกินจนลืมตัว ปากของพวกเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำมัน
แค่เวลาเพียงสั้นๆ ท้องของพวกเขาก็โตขึ้นมาทันที
เฉินจื๋อหลีกินจนเรอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพอใจ
พอเห็นหวงเฟยห้าวกำลังจับจ้องตัวเองอย่างไม่พอใจ เฉินจื๋อหลี่กระตุกมุมขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
เขาเอากระต่ายป่าย่างออกขึ้นหนึ่งตัว แล้วยื่นขึ้นลงตรงหน้าหวงเฟยห้าว จากนั้นก็คลายยิ้มแล้วถามขึ้น “ศิษย์พี่หวง จะกินหนึ่งตัวไหม”
ไม่มีข้อสงสัยใดๆ เฉินเฟิงจื๋อหลี่แค่อยากจะแก้แค้นที่หวงเฟยห้าวมาข่มเหงเขาเมื่อกี้นี้
“ไสหัวไป! ”
หวงเฟยห้าวกัดฟันกรอด เขาไม่มีทางปล่ยให้เฉินจื๋อหลี่อยู่อย่างสบายใจแ
