าถึงเวลาจริงๆ ก็คงจะมีทางออกเอง ทุกอย่างก็ต้องรอถึงพรุ่งนี้ ถึงจะเห็นโอกาสว่าต้องจัดการยังไงต่อ
เช้าวันที่สอง เฉินเฟิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้า
ครั้งนี้ นอกจากสี่พี่น้องตระกูลเฉิน เฉินเฟิงก็ไม่ได้พาคนอื่นไปด้วย
เพราะว่าถ้าพาไปด้วย ก็คงจะเป็นภาระสักเปล่า
ถ้าหากตระกูลโห้เกิดใจร้อนลงไม้ลงมือขึ้นมา คนธรรมดาก็คงไม่มีแรงช่วยแน่นอน กลับจะสร้างปัญหาให้อีก
ตรงยอดเขาสูงสุของยู่ฉวนซานเป็นเหว ก็ต้องไม่มีทางหลวงบนยอดเขาแน่นอน ดังนั้นตรงไหล่เขา เฉินเฟิงก็คงต้องลงรถ แล้วเดินขึ้นเขาไป
หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว ก็เพิ่งจะสังเกตว่าตรงไหล่เขามีรถแลนด์โรเวอร์เจ็ดแปดคันจอดอยู่
ตรงข้างรถ มีทหารรับจ้างที่สวมใส่ชุดยูนิฟอร์มสีดำยืนอยู่สามแถว พวกเขามีกระเป๋ารบและอุปกรณ์การป้องกันตัวต่างๆ อยู่ จากนั้นก็กำลังฟังหวงเฟยห้าวบอกกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง
ข้างๆ หวงเฟยห้าว ยังมีชายวัยกลางคนสองคนและผู้หญิงที่ยังดูสาวอยู่หนึ่งคน
ถ้าเทียบกับชายวัยกลางคนสองคนนี้ ผู้หญิงที่ยังสาวคนนั้นดูทันสมัยก่อน
เธอสวยใส่กางเกงขาสั้นสีดำและเสื้อเชิ้ต ตรงไหล่ของเธอยังมีที่คลุมไหล่สไตล์โบฮีเมียนและกางเกงลายสก็อตสีเทาแบรนด์จีวองชี่
ตรงเท้าของเธอใส่ใส่รองเท้าออกกำลังกายสีชมพูที่เฉินเฟิงเองก็ดูแบรนด์ไม่ออก แต่ดูทันสมัยและเซ็กซี่
แล้วพอดูหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ เธอมีใบหน้าวีเชฟที่ดูสวยมาก ดูเหมือนใหญ่เท่าฝ่ามือเท่านั้น ความสวยงามของเธอเหมือนเป็นผู้ห
