ว”
“อืม ผมจะทำตามที่ท่านเฉินบอก” หลินจ้าวจงวางมือลง ม่านตาห้อยลง พูดด้วยความเคารพ เขาไม่รู้ว่าคำพูดเฉินเฟิงหมายถึงอะไรกันแน่ แต่เขาก็พยายามให้คำแนะนำจนถึงที่สุดแล้ว หลินตงรนหาที่ตายเอง งั้นก็ช่วยไม่ได้
“กว่างฉวน ไปเถอะ” เฉินเฟิงเหลือบไปมองจูกว่างฉวน เตรียมจะเรียกจูกว่างฉวน ให้จากไป แต่พบว่าสายตาของจูกว่างฉวนมองไปที่ เน่เชี่ยน ที่อยู่ข้างๆหลินตงตลอด
เน่เชี่ยน ก็กัดริมฝีปาก มองไปที่ จูกว่างฉวน ด้วยสายตาที่แดงก่ำ
“เสี่ยวเชี่ยน…..” จูกว่างฉวนขยับริมฝีปาก ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงริมฝีปาก สุดท้ายก็กลับกลืนน้ำลายลงคอไป
จูกว่างฉวน แสดงออกมาเช่นนี้ เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ทำให้เน่เชี่ยนอึดอัดใจ น้ำตาไหลออกมาดั่งลูกปัดที่ตกกระจาย จากดวงตาที่สวยงามคู่นั้น
“คุณยินดีจะไปกับเขาไหม?” เมื่อเห็นเน่เชี่ยนกำลังจะหันหลังจากไป เฉินเฟิงถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ เมื่อตัดสินจากสถานการณ์ที่เห็น หากว่าเขาไม่ช่วยจูกว่างฉวน ชั่วชีวิตนี้จูกว่างฉวน จะไม่ติดต่อกับเน่เชี่ยนได้อีกต่อไป
คำพูดของเฉินเฟิง ดูเหมือนว่าฟ้าร้องสนั่น จนในที่สุดจูกว่างฉวน ก็ตื่นขึ้น
“เสี่ยวเชี่ยน คุณยินดีจะไปกับฉันไหม?” จูกว่างฉวนก้าวไปข้างหน้าและจับมือเล็กๆของเน่เชี่ยน
“ปล่อยเธอ ไอ้ซากศพหมู!” ดวงตาของ หลินตงแดงก่ำ ชูกำปั้นและชกไปที่หน้าของจูกว่างฉวน
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็ยื่นมือจับข้อมือของหลินตงอย่างเบาๆ
“ปล่
