งอยู๋อย่างนั้น
“พี่….”ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของจูเจียเหยียนก็ดังขึ้น
“น้องสาวพี่ ทำไมเธอ….” จูกว่างฉวนหันตัวไปจูเจียเหยียนมาทำอะไรที่นี่ ใบหน้าสวยที่ปกคลุมด้วยหยาดน้ำใสปรากฏให้เห็นทำให้คำพูดของเขาถูกกลืนลงไปในลำคอ
“เย่… ราชินีเย่…” จูกว่างฉวนเริ่มลิ้นพันกัน เขาไม่นึกว่าจะไม่ได้มีเพียงจูเจียเหยียนที่มา แม้แต่เย่ไห่ถังก็มาด้วย เมื่อเห็นใบหน้าสวยแสนเย็นชานั่นแล้วก็รู้ได้ว่าคงได้ยินเสียงกระซิบเมื่อกี้นี้แล้ว
จูกว่างฉวนยิ้มเหยเก ขณะกำลังคิดว่าจะอธิบายกับเย่ไห่ถังยังไงดี เย่ไห่ถังกลับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาขึ้นมาก่อน “เฉินเฟิงไปแล้ว ก่อนเขาไป เขาฝากเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ ให้ตอนที่นายมีเรื่องอะไรก็ให้โทรหาเขา”
“พี่เฉินเฟิงไปแล้ว?!” จูกว่างฉวนอ้าปากกว้าง ในตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะสนเรื่องของเย่ไห่ถังแล้ว เขาอยากรู้มากกว่าว่าทำไมเฉินเฟิงถึงไปอย่างกะทันหัน
“ไปเมื่อคืนนี้ เบอร์โทรศัพท์อยู่ที่เคาน์เตอร์” เย่ไห่ถังพูดเย็นชาหน่อยๆ หลังพูดจบ ก็หันตัวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง
พี่ชายน้องสาวจูกว่างฉวนมองหน้า ผ่านไปสักพัก จูกว่างฉวนจึงพูดออกมาอย่างสงสัย “พี่เฉินเฟิง ทำไมเขาถึงไปไม่ลากันเลย? กลัวจะทำให้พวกเราเดือดร้อนงั้นเหรอ?”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” จูเจียเหยียนส่ายหน้า แล้วถอนหายใจอีกรอบ “พี่ ฉันกำลังคิดว่า หลังจากกลับบ้านไปแล้ว จะบอกกับคุณลุงกับคุณอายังไง แล้วยังท่านปู่อีก เรื่องที่พี่ไปยั่ว
