หลังออกมาจากห้องของซูนแช่ จูกว่างฉวนอดถามขึ้นไม่ได้ ถึงแม้เขาจะรู้ดีเช่นกันว่าอัตราที่เติ้งซื่อชีจะทำเรื่องแบบนี้น้อยมาก แต่เขายังอดสงสัยไม่ได้
“น่าจะไม่ใช่” เฉินเฟิงขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเติ้งซื่อชีเป็นคนยิ่งยโสโอหังแบบนั้น ลูกไม้ต่ำช้าอย่างการลักพาตัวแบบนี้ เขาคงไม่ใช้หรอก ถ้าเขาอยากจัดการตนเองกับจูกว่างฉวน ล้วนสามารถใช้อำนาจในมือของเขาได้โดยตรง
“นายอย่าพึ่งร้อนใจ ฉันจะไปหาบนเขาดูอีกที” เฉินเฟิงบอก เขาเป็นจอมยุทธ์หั้วจิ้ง ถ้าวิ่งไปเต็มกำลัง หาที่อ่าวโป๋ไห่รอบหนึ่ง คงใช้เวลาไม่นาน
“ได้ ฉันจะลงไปด้านล่างเขา” จูกว่างฉวนพยักหน้าแล้ว เรื่องมาถึงเช่นนี้ ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าอีกฝ่ายพาจูเจียเหยียนไป ถ้าเป้าหมายสุดท้ายเพื่อเขาและเฉินเฟิงจริง เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วต้องเอ่ยปาก ถ้าไม่ใช่ ยิ่งผ่านมาหลายชั่วโมง ความหวังที่จูเจียเหยียนจะมีชีวิตรอด เกรงว่าจะไม่มากแล้ว
หลังออกมาจากขอบเขตโรงแรม เฉินเฟิงหลับตาลง เริ่มสัมพันธ์กลิ่นของจูเจียเหยียนรอบๆ ด้าน
จอมยุทธ์มาถึงหั้วจิ้งเขตแดนนี้ ภายในร่างกายนอกจากพลังลม ตาวิเศษก็เริ่มค่อยๆ พัฒนาขึ้น
หั้วจิ้งขั้นต้น ถึงแม้แค่หลับตาลง เฉินเฟิงก็สามารถรู้สึกถึงเสียงลมพัดหญ้าขยับภายในระยะร้อยเมตร
นี่คือข้อดีของตาวิเศษ
จอมยุทธ์หั้วจิ้งที่สามารถหลบลูกกระสุนได้ สาเหตุใหญ่เป็นเพราะครอบครองตาวิเศษ สามารถรู้วิถีลูกกระสุนได้ล่วงหน้า จึงตอบสนองออกมาได้
หลังจากนั้นคร
