สี้ยห้าวสูญเสียสถานะทายาทไป อย่างนั้นคนอื่นก็มีโอกาสน่ะสิ!
สายตาของหลายๆคนเกิดความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าเผยออกมาทันที…
แต่เสี้ยห้าวนั้นกลับก้มหน้า มุมปากก็เผยรอยยิ้มเย็นออกมา ไอ้พวกโง่ ไม่ได้รับความเห็นชอบจากบิดา พวกแกก็ยังหวังจะสืบทอดตระกูลเสี้ย?
ฝันไปเถอะ!
หลังจากที่เสี้ยหยุนเสิ้งเดินออกไป เสี้ยห้าวก็ลุกขึ้นแล้วหันร่างเดินออกไป โดยที่ไม่ได้มองหวังยุนน่าที่มีสายตาอาฆาตแค้นออกมาเลยแม้แต่น้อย
หลังจากกลับมาบ้าน เสี้ยห้าวก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเป็นอย่างแรก จากนั้นก็ต่อสายไปยังเบอร์ของเย่หมิงเหวิน
“ผู้จัดการเย่…”
ใช้เวลาไม่นาน เสี้ยห้าวก็ได้พูดเสริมเติมแต่งเรื่องคำมั่นสัญญาระหว่างเฉินเฟิงกับเสี้ยหยุนเสิ้งออกไปรอบหนึ่ง ชี้ระบุเรื่องที่เฉินเฟิงต้องการเจรจาขอโครงการพวกนั้นจากตระกูลเย่คืน
หลังจากฟังจบ เย่หมิงเหวินก็หัวเราเยาะออกมาอย่างไม่รู้ตัว “ไอ้เศษสวะคนนั้น ก็คงไม่รู้จริงๆว่าคำว่ามันตายเขียนยังไง ก็แค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านผู้หญิงคนหนึ่ง ยังกล้ามาหาเรื่องตระกูลเย่อย่างฉัน”
“ผู้จัดการเย่ คุณระวังเอาไว้หน่อยก็ดีนะครับ ถึงอย่างไรหลินจงเหว่ยก็สนิทกับไอ้เศษสวะคนนั้น ถ้าเขามาออกหน้าแทนไอ้หมอนั่นล่ะก็ ปัญหาความยุ่งยากของคุณ เกรงว่าก็คงจะไม่น้อยเลย” เสี้ยห้าวเอ่ยออกไปอย่างระมัดระวัง เย่หมิงเหวินเป็นที่พึ่งเดียวของเขาในตอนนี้ ถ้าแม้แต่เย่หมิงเหวินก็ล้มเหลวไปด้วย นั่นเกรงว่าเขาก็คงไม่มีความหวังที่จ
