จ และนึกว่าเฉินเฟิงกำลังจะยอมแพ้ กลับมองเฉินเฟิงด้วยความได้ใจ แล้วพึมพำด้วยเสียงเย็นชา “ถือว่าแกฉลาด!”
“คุณชายเฉิน ถ้าต้องการจะเสียค่าทำขวัญให้จื่อเยว่ ไม่ต้องส่งเงิน 38ล้านไปหรอก ตระกูลตู้ไม่ได้ขาดเงินแค่นี้” ตู้จื่อถึงพูดด้วยเสียงเรียบเฉย ทีแรกเขายังนึกว่าเฉินเฟิงจะเก่งกาจแค่ไหนเชียว ที่แท้ก็ต้องการยอมแพ้ ช่างไม่สนุกเขาสักเลย
เฉินเฟิงยิ้มขึ้น “นายคิดว่าฉันจะเอาเงิน 38 ล้านนี่มาเป็นค่าทำขวัญให้เธองั้นหรอ?”
“ไม่ใช่ แล้วยังไงล่ะ?” ตู้จื่อถึงกระตุกคิ้วขึ้น
เฉินเฟิงพยักหน้า แล้วพูดด้วยเสียงนิ่งสงบ “เงิน 38 ล้านนี่ เป็นค่าทำขวัญให้กับทายาทตระกูลของนายต่างหาก”
ค่าทำขวัญ?!
สีหน้าของตู้จื่อถึงหม่นหมองไปทันที เวลานี้ ต่อให้เขาจะโง่แค่ไหน จะฟังความหมายของเฉินเฟิงไม่ออกได้ยังไง
“คุณชายเฉินก็ไม่ได้เห็นตระกูลตู้ของฉันในสายตาเกินไปหรือเปล่า คุณผู้หญิงของคุณก็แค่ถูกหมาป่ากัดแล้วบาดเจ็บเท่านั้น คุณชายเฉิน กลับจะให้ทายาททั้งตระกูลของตระกูลตู้มาเสียค่าทำขวัญให้คุณผู้หญิงของคุณ เห็นตระกูลตู้ของฉันเป็นปลาบนเขียงหรือไง แล้วคิดว่าคุณจะทำอะไรก็ได้หรือไง? “ตู้จื่อถึงทำสีหน้าที่เขียวคล้ำ แล้วถามด้วยความเย็นชา
เวลานี้ หยางไท่ก็ได้ขึ้นหน้ามา แล้วมองตู้จื่อถึงด้วยความน่าสงสาร “ตู้จื่อถึง ถ้าคุณผู้หญิงเฉินถูกหมาป่ากัดตาย งั้นตระกูลตู้ของนาย ก็คงไม่ใช่แค่ขอโทษและเสียค่าทำขวัญให้คุณชายเฉินเท่านั้น”
“พี่เฉินหมาย
