ะคร ที่น่าเสียดายก็คือ เฉินเฟิงนิ่งมาโดยตลอด ไม่แม้แต่กระพริบตาสักครั้ง
สวีตงเหลียงรู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที เป็นแค่พนักงานส่งของ จะมีเงินมากขนาดนั้นจริงเหรอ? แม้ว่าเขาจะเตือนให้ทุกคนสั่งอาหารให้น้อยลง แต่อาหารที่สั่งไปแล้ว ก็ประมาณหนึ่งล้านกว่าหยวนแล้ว แม้ว่าเขาเอง ยังรู้สึกเจ็บปวด แค่คนส่งของ เขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?
ตอนนี้อารมณ์ของหลี่เสว่กับสวีตงเหลียงต่างกันไม่มากนัก หล่อนทั้งอยากจะให้เฉินเฟิงไม่มีเงิน และอยากให้เขามีเงิน รู้สึกสับสนมาก
เพิ่งจะทานอาหารได้เพียงครึ่งหนึ่ง หวังเจียเมิงทนนั่งต่อไปไม่ไหวแล้ว หล่อนสังเกตเห็นว่าสวีตงเหลียงคอยมองเสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ตลอด ไม่สนใจตัวเองบ้างเลย
ความโกรธอันเดือดดาลของหวังเจียเมิงปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่สามารถทนนั่งดูแบบนี้ต่อไปได้แล้ว!
ในที่สุดหวังเจียเมิงก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ เพื่อจะได้จัดการเรื่องได้อย่างสะดวกสบายมากขึ้น หวังเจียเมิงถอดกางเกงในออก จากนั้นเดินกลับมานั่งข้างสวีตงเหลียง
“พี่เหลียง กินแค่ข้าวจะไปสนุกอะไร พวกเรามาดื่มกันหน่อยดีกว่า” หวังเจียเมิงพูดออดอ้อนสวีตงเหลียง ลมหายใจอันหอมหวานโบกโชยไปตรงหน้าของสวีตงเหลียงตลอดเวลา
สวีตงเหลียงรู้สึกได้ถึงความนุ่มนวลที่ไหล่มาหลายครั้ง จนเขารู้สึกเกิดอารมณ์ขึ้นมา เร่าร้อนไปทั่วท้อง เขาเป็นถึงคาสโนว่าตัวพ่อ ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าหวังเจียเมิงกำลังยั่วยวนตัวเองอยู่
ในเมื่อเขาครอบครอ
