เฉินเฟิงมองหวังเจียเมิงด้วยความสงสัย คนนี้ใคร?
“ที่รัก เธอชื่อหวังเจียเมิงเป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียนมหาวิทยาลัย” เสี้ยเมิ่งเหยาพูดอธิบาย
“สวัสดีครับ ผมชื่อเฉินเฟิง”
“สวัสดี” แม้จะไม่ค่อยเต็มใจก็ตาม แต่หวังเจียเมิงก็ต้องยื่นมือและจับมือกับเฉินเฟิง
“เฉินเฟิง นายจัดการผู้หญิงคนนั้นของเมิ่งเหยายังไงเหรอ?”หวังเจียเมิงถาม
“ผมแจ้งความแล้ว เขาถูกตำรวจพาไปแล้ว” เฉินเฟิงยิ้มและพูด
“แจ้งความเหรอ?”หวังเจียเมิงค่อนข้างดูถูก “แจ้งความจะมีประโยชน์อะไร เห็นชัดๆว่ายัยกะหรี่คนนั้นมีคนหนุนหลังอยู่ อย่างมากเขาก็แค่จ่ายเงินให้ตำรวจ จากนั้นเรื่องก็จบ”
เฉินเฟิงส่ายหัว แล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เขาบอกหวังเจียเมิงไม่ได้อยู่แล้ว ว่าเขาให้ หยานชุนเหมยกับโจวลี่ชดใช้ด้วยราคาของชีวิต
เสี้ยเมิ่งเหยาส่ายหัวแล้วยิ้ม เฉินเฟิงจะแจ้งความงั้นเหรอ? ยังไงเธอก็ไม่เชื่อ
เห็นเฉินเฟิงไม่พูดหวังเจียเมิงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จึงเรียกร้องความยุติธรรมให้เสี้ยเมิ่งเหยา กล่าวว่า “ถ้าให้ฉันพูด นายก็ไม่ควรไปแจ้งความ แต่นายควรฉีกปากของผู้หญิงเลวคนนั้น นายแจ้งความ แล้วปล่อยให้เมิ่งเหยาโดนทำร้ายฟรีๆได้อย่างไรกัน”
”เจียเมิง เรื่องมันก็ผ่านแล้ว อีกอย่างเราก็เชื่อใจตำรวจ” เสี้ยเมิ่งเหยาไกล่เกลี่ย
“เชอะ ยังไงซะถ้าเป็นสามีของฉันมาเจอเรื่องแบบนี้ เขาจะไม่แจ้งความแน่นอน เขาจะต้องไปฉีกไปอีนังนั่นแน่นอน”หวังเจียเมิงแบะปากพูด ในใจยิ่งรู้สึกดูถูกเฉินเ
