งเธอมาทางเสี้ยเมิ่งเหยา และหลังจากนั้นทำเหมือนไม่ได้ตั้งใจพุ่งชนไปที่ชานมในมือของเสี้ยเมิ่งเหยา
“เพล้ง”
แก้วชานมถูกชนตกลงพื้น ชานมช็อกโกแลตดำ สาดโดนเสี้ยเมิ่งเหยา สาดโดนตัวของสาวมั่นไม่น้อย
เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้พูดอะไร
“เพี้ยะ”
สาวมั่นยกมือขึ้นก่อน ฟาดมือตบไปที่ใบหน้าของเสี้ยเมิ่งเหยา
“คุณเดินไม่ลืมตาหรือไง！” สาวมั่นด่าออกไป
เสี้ยเมิ่งเหยาโกรธมาก เห็นชัดๆว่าสาวมั่นคนนั้นเดินมาชนตัวเอง เวลานี้ยังจะด่าตัวเองว่าไม่ลืมตาอีก
เสี้ยเมิ่งเหยายกมือขึ้นด้วยความโกรธ เตรียมที่จะตบกลับ
แต่สาวมั่นกลับเตรียมตัวไว้ ก็เตะตรงไปที่ท้องของเสี้ยเมิ่งเหยา
เสี้ยเมิ่งเหยาถูกเตะโซซัดโซเซ เสียงดังตุ๊บ ท้ายทอยกระแทกบนชั้นวางอย่างหนัก ถูกกระแทกจนสลบไป
“สารเลว กล้าสู้กับฉันเหรอ！”สาวมั่นด่าระบายความโกรธออกมา
“คนสวย คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” โจวลี่รีบวิ่งไปข้างหน้า กลับไม่มองดูเสี้ยเมิ่งเหยาแม้แต่หางตา แต่กลับเป็นห่วงสาวมั่นคนนั้นมาก
“ไม่เป็นไร คุณไป ตบนังสารเลวคนนั้นหลายๆครั้ง ตบครั้งละหนึ่งหมื่นหยวน ยิ่งแรงยิ่งดี”สาวมั่นพูดแล้วชี้ไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา ถ้าหากสามารถทำร้ายหน้ารูปไข่ที่เธออิจฉาได้ จะดีที่สุด
“ตบสักกี่ครั้งก็ได้เหรอ?”ดวงตาของโจวลี่เป็นสีเขียวในทันที ตบละหมื่น นี่หาเงินได้มากกว่าที่เธอเป็นพนักงานขายซะอีก
“ตบกี่ครั้งก็ได้！” ตบจนคุณตบไม่ไหวเลย！”สาวมั่นพูดพร้อมยิ้มเยาะเย้ย เงิน เธอมีเยอะ！
“ฮ่าฮ่า ได้ค่ะ ฉันจะไป
