จะมีมุมมองในการฝึกฝนวิชาการต่อสู้ที่มีความคิดอย่างอื่นมาปะปน แบบนี้ก็อาจจะส่งผลกระทบจนทำให้ยากที่จะประสบความสำเร็จในการต่อสู้
ดังนั้นเฉินเฟิงจึงไม่เคยแตะปืน
ถึงแม้เฉินเฟิงส่ายหัว ทว่าหยางชิงก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เขาเคยเป็นทหารรบที่แชมป์ในกองพลรบพิเศษเขตทหารเฉียนหนาน เขาเข้าใจดี บนโลกใบนี้ ปืนไม่ใช่ว่าจะไม่ทำให้ไม่มีศัตรู
ต่อหน้าคนบางคน ปืนเป็นเพียงของเล่นอย่างหนึ่ง แค่ว่าในท่ามกลางคนพวกนั้นเพียงไม่กี่คน ในเวลาปกติ คนทั่วไปมักจะมองไม่เห็น หรือว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าคือคนพวกนั้น?
หยางชิงทำสีหน้าที่หม่นหมองและกระวนกระวาย แล้วมองเฉินเฟิงพลางถามขึ้น “เพื่อนคนนี้คือนักสู้? ”
เฉินเฟิงยิ้มอ่อนๆ แล้วไม่ได้ตอบกลับ ตามด้วยฐานะทางสังคมของหยางชิง กลับเคยพบปะกับนักสู้ที่เก่งกาจวิชาการต่อสู้อยู่แล้ว
ท่าทางของเฉินเฟิง ทำให้หยางชิงรู้สึกไม่สบายใจมากกว่าเดิม ถ้าเฉินเฟิงเป็นนักสู้จริงๆ งั้นเขาก็ต้องพิจารณาดูให้ดี เพื่อเรื่องนี้ไปทำให้ไป๋กว่างยี่ผิดใจกับนักสู้ แล้วจะคุ้มค่าไหม
เบื้องหลังของนักสู้ โดยทั่วไปก็จะมีอาจารย์สำนักของตัวเอง และคนที่อยู่ในสำนักของอาจารย์นั้นๆ มีคนไหนบ้างที่ไม่มีฐานะทางสังคมที่สูงส่ง
ไหนๆ เขาก็สามารถฆ่าเฉินเฟิงที่นี่ วันข้างหน้าเขาจะได้ไม่ต้องสร้างความลำบากให้อีก
“ถ้าเพื่อนบอกว่าเพื่อนเป็นนักสู้ งั้นเรื่องของวันนี้ก็ถือว่าเป็นการเข้าใจผิด คนที่นอนอยู่บนพื้น พวกแกสา
