นอย่างมาก
“คนสวย ผมชื่อจวงเห่าหยิน คุณชื่ออะไรครับ” ชายหนุ่มวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถาม เขาต้องจัดการกับหลิ่วอีอี ก่อนที่เขาจะลงจากรถไฟให้ได้
“ไสหัวออกไป！”หลิ่วอีอีไม่แม้แต่จะมองดูจวงเห่าหยิน
แม้จะถูกด่า แต่จวงเห่าหยินก็ไม่ได้โกรธ เขาหรี่ตาลงแล้วพูดต่อ：“คนสวย คุณจะไปมหาวิทยาลัยจินหลิงใช่ไหม ผมคุ้นชินกับจินหลิงมาก ผมมีบริษัทหลายบริษัทที่นั่น…….”
“เกี่ยวอะไรกับฉัน！”หลิ่วอีอีมองไปที่จวงเห่าหยินด้วยความรังเกียจ ถ้ามีบริษัทหลายบริษัท แล้วคุณจะวิ่งมานั่งรถไฟ
จวงเห่าหยินคลายยิ้ม ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงโมโหร้ายแบบนี้ เหมือนกินระเบิดเข้าไป
“คนสวย คุณพูดแบบนี้ไม่ถูกละนะ จะไม่เกี่ยวกับคุณได้ยังไง มีเพื่อนเยอะก็จะมีทางเลือกเยอะขึ้น ถ้าคุณเป็นเพื่อนกับผมจวงเห่าหยิน วันข้างหน้าเรื่องของคุณก็คือเรื่องของผม คุณมีปัญหาอะไร ก็สามารถมาขอความช่วยเหลือจากผมได้ โดยเฉพาะเรื่องเงิน ขอแค่คุณไม่มีเงิน โทรศัพท์มาหาผม กี่แสนหยวนก็ไม่เป็นปัญหา ผมแค่ขมวดคิ้วนิดหน่อยก็สามารถโอนให้คุณแล้ว คนสวย นี่คือนามบัตรของผม วันข้างหน้าติดต่อกันบ่อยๆ” จวงเห่าหยินยิ้มแล้วยื่นนามบัตรสีทองออกมา ยื่นไปตรงหน้าหลิ่วอีอี
ใครจะไปรู้ว่าหลิ่วอีอีรับนามบัตรมา จากนั้นก็โยนทิ้งขยะโดยไม่แม้แต่จะมองดู
“ไอ้คนบ้านนอก คุณคิดว่าฉันจะต้องการเงินไม่กี่แสนหยวนของคุณหรอ?”หลิ่วอีอีหัวเราะในลำคอแล้วพูดขึ้นอย่างเย็นยะเยือก เธอคิดไม่ถึงว่า ออกมาด้านน
