ำไมถึงได้มีฝีมือขนาดนี้ แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับถูกกลืนกลับเข้าไป เพราะนั่นคือความลับของเฉินเฟิง เธออยากจะให้เฉินเฟิงบอกออกมาเอง
“ทำไมเหรอ?”เฉินเฟิงเงยหน้า
“ไม่มีอะไร ครั้งก่อนที่คลับเจวาย นายช่วยฉันไว้ใช่มั้ย?”เสี้ยเมิ่งเหยาถาม ครั้งก่อนที่เฉินเฟิงบอกว่ากำลังตรวจตราพอดี ถึงได้ช่วยเธอไว้ แต่ตอนนี้ดูไปแล้ว เดิมทีคงจะไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นเฉินเฟิงเอง
รวมถึงตอนที่อยู่กับสวีเฟยหรงที่วิลล่ากู่โย่วครั้งนั้นด้วย กู้ตงเชินไม่ได้ตกใจกลัวที่เห็นเธอ แต่เพราะเห็นเฉินเฟิงต่างหาก
คิดถึงตรงนี้ เสี้ยเมิ่งเหยาก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย ตัวตนของเฉินเฟิง ราวกับมีความลับมากมาย
“ฉันเอง”เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ วันนี้เสี้ยเมิ่งเหยาเห็นความสามารถของเขาไปแล้ว ถึงบ่ายเบี่ยงไปอีกก็ไม่ช่วยอะไรแล้ว
“อืม กลับบ้านกันเถอะ”เสี้ยเมิ่งเหยาพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าเรียวปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง
“เอาสิ”เฉินเฟิงยิ้มบาง
“จริงสิ เมิ่งเหยา ลิปสติกของเธอยี่ห้ออะไรเหรอ?”เฉินเฟิงถามอย่างไม่ได้คิดอะไร
“นายถามทำไม?”เสี้ยเมิ่งเหยาประหลาดใจ
“ไม่มีอะไรหรอก พอดีรู้สึกว่า รสชาติลิปสติกอันนี้ก็ไม่เลวนะ”เฉินเฟิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“นายอยากตายเหรอ!”ใบหน้าเล็กของเสี้ยเมิ่งเหยาแดงเห่อขึ้นทันที ก่อนหยิกเนื้อที่เอวเฉินเฟิงอย่างแรง เธอจะไม่เข้าใจได้ยังไง เฉินเฟิงกำลังพูดถึงเรื่องที่เธอจูบเขาเมื่อกี้นี้
“ทำไมกันล่ะ? ฉันแค่บอกว่าลิปนี่รสชาติไม่เลวเท่
