ีผู้แสนธรรมดาคนนั้นของเธอจริงๆ อย่างนั้นเหรอ?
คนคนเดียวกันจะสามารถแต่งต่างกันได้ขนาดนี้ได้ยังไง?
คนอื่นๆ ไม่ได้เข้าใจเรื่องเปียโนเหมือนกับเสิ่นจุนเหวินและเสี้ยเมิ่งเหยา คนส่วนใหญ่ในสตูดิโอไม่เคยสัมผัสเปียโนด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคกับนิยามของคำว่าไพเราะของพวกเขา
เหมือนกับคนทั่วไปคนหนึ่งที่อยากจะประเมินว่าอาหารอร่อยหรือไม่ ก็ไม่จำเป็นว่าจะต้องมีใบรับรองการปรุงอาหารก่อน
ในการได้ยินของแต่ละคน ล้วนมีความรู้สึกเฉพาะที่ไม่ซ้ำกัน!
ชัดเจนมากว่า《ถึงอลิซ》ของเฉินเฟิงเพราะมาก! อย่างน้อยเหล่าผู้ชมกว่าล้านที่รับชมการทอดถ่ายสดก็คิดเช่นนั้น
คอมเม้นต์ขึ้นทะลักทลาย
“เย*เข้! เขาเล่นเพลงนี้จริงๆ เหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่าเขากำลังแกล้งเล่นเลย มีคนเปิดเพลงต้นฉบับ!”
“งี่เง่า! ทำไมไม่บอกล่ะว่านั่นเป็นเปียโนปลอม”
“โอ้โห เพราะมากเลย ฉันเชื่อในความรักอีกครั้งแล้วล่ะ”
“พอฟังที่เฉินเฟิงเล่นแล้ว ฉันก็รู้สึกว่าที่เสิ่นจุนเหวินเล่นไปเมื่อกี้ก็แค่การผายลมเท่านั้นเอง”
“เทียบกันไม่ได้เลยสักนิดเดียว เสิ่นจุนเหวินก็แค่ดีดเพลง《ถึงอลิซ》เท่านั้นเอง แต่เฉินเฟิงกลับบรรเลงและถ่ายทอด《ถึงอลิซ》ออกมา”
“เพชรในตมจริงๆ เจ้าหนุ่มส่งอาหารนี่มีพรสวรรค์มากขนาดนี้เชียว?”
“จริงด้วย ต่อจากนี้ถ้าไม่มีพรสวรรค์สักหน่อยคงไม่กล้าไปส่งอาหารแล้วล่ะ”
“เพลงที่เฉินเฟิงเพิ่งเล่นไปเมื่อกี้นี้ มีใครได้อัดไว้มั้ย? ฉันว่ามันต้องดังแน่ๆ “
“ไม่เลยอะ
