เฟยหรงกลับมาที่ประเทศจีนครั้งนี้เธอจะเห็นด้วยกับข้อเสนอการแต่งงานของเขา ใครจะไปรู้ว่า สวีเฟยหรงไม่รู้อะไรเลยด้วยซ้ำ
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไปหาพ่อแม่ของฉัน ฉันไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว” สวีเฟยหรงเบือน หน้าหนีตามสไตล์ของหญิงสาวที่ไม่สนใจโลก
เสิ่นจุนเหวินกำหมัดแน่นและกัดฟันกรอด ดวงตาสีแดงเลือดของเขาจ้องมองไปยังเฉินเฟิงในทันที “เป็นเพราะไอ้เวรนี่ใช่ไหม? คุณถึงไม่ชอบฉัน? ไอ้เวรนี่ดีกว่าฉันตรงไหน?!”
เฉินเฟิงหันไปมองเสิ่นจุนเหวินและพูดด้วยความขุ่นเคือง “ดูแลความสะอาดในปากบ้าง เรื่องระหว่างพวกคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉัน”
“ไม่เกี่ยวเหรอ?! ไอ้เวร นอนกับผู้หญิงของฉัน มีหน้ามาพูดว่าไม่เกี่ยว!” สายตาของเสิ่นจุนเหวินนั้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองหาก เฉินเฟิงไม่ปรากฏตัว สวีเฟยหรงจะต้องชอบเขาอย่างแน่นอน
อารมณ์ของเฉินเฟิงนั้นกรุ่นมาก ความรู้สึกของความไม่ยุติธรรมนี้มันไม่สบายใจจริงๆ ถ้าเขานอนกับ สวีเฟยหรงจริงๆก็ไม่มีอะไรจะพูดจะเถียง แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยสัมผัสกับผู้หญิงบ้าคนนี้ เขาและเสิ่นจุนเหวินกำลังโดนสวีเฟยหรงปั่นประสาท!
สำหรับคำอธิบายที่มีต่อเสิ่นจุนเหวินไม่ใช่ว่าเฉินเฟิงไม่อยากกล่าวแต่นี่มันหยามเกินไป!
เสิ่นจุนเหวินไม่มีคุณสมบัติที่จะปล่อยให้เฉินเฟิงนั้นก้มหน้ายอมรับ
“โอเค ฉันนอนกับผู้หญิงของคุณ แล้วยังไงจะทำอะไรฉันได้!” เฉินเฟิงขี้เกียจเกินกว่าจะเถียงและยอมรับด้วยความเย่อหยิ่งเขาต้องการดูว่า เสิ่นจุนเหว
