้ตั้งใจหนึ่งที ดูเหมือนอยากจะมองเห็นสายตาอย่างเคารพชื่นชมของเสี้ยเมิ่งเหยา
แต่ใครจะรู้ สายตาของเสี้ยเมิ่งเหยาล้วนอยู่ที่บนกายของเฉินเฟิง
ในทันทีนั้น นัยน์ตาของส้งจุนก็พ่นไฟโกรธออกมา คนไม่เอาไหนคนนี้ มีตรงไหนดีล่ะ? คุ้มค่าให้เสี้ยเมิ่งเหยาชอบถึงขนาดนี้
สวีเฟยหรงก็ถอนหายใจอยู่ในใจเสียงหนึ่ง หลังจากเมื่อกี้คนกลุ่มนั้นบุกเข้ามาแล้ว เธอเฝ้าสังเกตกิริยาท่าทางของเฉินเฟิงโดยตลอด เดิมทีเธอคิดว่า เฉินเฟิงจะพุ่งเข้าไปเหมือนดั่งส้งจุน แต่นึกไม่ถึง จากต้นจนจบ เฉินเฟิงไม่มีความคิดที่อยากจะเคลื่อนไหวแม้แต่นิด
การกระทำเช่นนี้ ตกอยู่ในตาของสวีเฟยหรงแน่นอนเป็นการแสดงออกของเศษสวะอยู่แล้ว
เทียบกับส้งจุนแล้ว เฉินเฟิงช่างดูไม่ขึ้นจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเสี้ยเมิ่งเหยาชอบตรงไหนของเฉินเฟิงบ้าง
“พี่จุน คนเหล่านี้จะจัดการยังไงล่ะ? จะให้ผมเรียกคนมาตัดมือข้างหนึ่งของพวกเขาหรือไม่? ” จ้าวโย่วถาม เขาสามารถเปิดร้านอัญมณีทั่วเขตตะวันตกของเมือง ตัวเขาเองจะต้องรู้จักบุคคลที่เป็นมาเฟียไม่น้อยแน่นอน
“มึงกล้า!” ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของลูกน้องเหล่านั้นที่อยู่บนพื้นซีดขึ้นมาทันที
“เฮียทำไมจะไม่กล้าล่ะ” จ้าวโย่วเดินเข้าไปเตะลูกน้องคนนั้นอย่างรุนแรงหนึ่งที
“ท่านเชินของพวกผมจะไม่ปล่อยมึงอย่างแน่นอน!” ลูกน้องคนนั้นก็เอ่ยถึงกู้ตงเชินออกมาอีก
“ท่านเชินหรือ? ท่านเชินนับว่าอะไรหรือ! ” จ้าวโย่วหัวเราะอย่างดูถูกกล่าวว่า “อยู่ที่พื้นดินห
