่าจะพูดคุยต่อแล้ว? นายรู้ไหม ถ้าจะให้ปู่ของเมิ่งเหยามาขอโทษเมิ่งเหยาเองนั้น จะมีผลอะไรตามมาทีหลัง?” เสี้ยฉี่ชาวพูดขึ้นเสียงเรียบ มีความข่มขู่ในน้ำเสียงอย่างเห็นได้ชัด
“ผลที่จะตามมาทีหลัง? ผมก็อยากจะลองดูเหมือนกัน ว่าจะเกิดผลอะไรตามมา” เฉินเฟิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ แค่เสี้ยหยุนเสิ้งตัวเล็ก ๆ คนเดียว ถ้าหากว่าเขาอยากละก็แค่หยิบมือก็จัดการได้แล้ว เขาก็ไม่ได้กังวลเลยจริง ๆ ว่าจะมีผมอะไรตามมา
“ดี! ดี! ดี! หวังว่าตอนที่ปัญหามาถึงแล้ว ปากนายก็ยังจะหนักแบบนี้นะ!” เสี้ยฉี่ชาวโกรธจนพูดคำว่า ‘ดี’ ทีเดียวสามครั้งเลย เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า คนน่าสมเพชที่ปกติเทียบกับหมาตัวหนึ่งยังไม่ได้อย่างเฉินเฟิง ตอนนี้จะมาโอหังได้ขนาดนี้
นี่มันโอหังจนถึงสวรรค์แล้ว
หลังจากพูดจบ เสี้ยฉี่ชาวก็พาเสี้ยห้าวกระชากประตูออกไปเลย เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องพูดคุยกันอีก
หลังจากที่ทั้งสองคนจากไปแล้ว หลินหลันก็มองเฉินเฟิงด้วยสายตาเย็น ๆ ทีหนึ่ง แล้วถามขึ้น “เฉินเฟิง ตกลงนายมีอะไรเป็นที่พึ่ง? เมื่อกี้ข้อเสนอที่พวกเสี้ยฉี่ชาวให้มาก็มากมายแล้วนะ ทำไมนายยังไม่ตอบตกลงอีก?”
“คุณแม่ ผมไม่มีที่พึ่งอะไรจริง ๆ ผมแค่อยากจะเอาคืนแทนเมิ่งเหยาหน่อยเท่านั้นเอง ต้องให้พวกเขารู้ว่า เมิ่งเหยาไม่ใช่คนที่ใครอยากรังแกก็รังแกได้” เฉินเฟิงพูดขึ้นอย่างเบื่อหน่าย
“อะไรนะ? ! นายไม่มีที่พึ่งอะไรเลย แล้วยังกล้าโอหังขนาดนี้อีก!”
หลินหลั
