ห้าวกัดฟันพูด
พอถึงกลางคืน เสี้ยห้าวกับเสี้ยฉี่ชาวก็หิ้วผลไม้มาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน หลินหลันเป็นคนเปิดประตูให้
ครั้งนี้เสี้ยห้าวกลับเรียนรู้ที่จะเป็นเด็กดีแล้ว พอเข้าประตูมาก็เรียก อาสะใภ้สาม อาสะใภ้สามเรียกอยู่ไม่ขาดปาก
แต่หลินหลันกลับไม่ให้สีหน้าดี ๆ แก่เขาดู ในเมื่อเมื่อวาน ชีวิตทั้งชีวิตของเสี้ยเมิ่งเหยาเกือบจะถูกเสี้ยห้าวทำลายไปแล้ว
หลินหลันยังเป็นขนาดนี้ เสี้ยเมิ่งเหยากับเฉินเฟิงยิ่งไม่มีทางมาสนใจเสี้ยห้าว
ฉะนั้นสองพ่อลูกเสี้ยฉี่ชาว ก็เลยโดนคนทั้งบ้านละเลยไว้ข้างหนึ่ง แม้แต่นั่งยังไม่มีที่ให้นั่งเลย
พอเห็นเฉินเฟิงกับเสี้ยเมิ่งเหยาพูดคุยหยอกล้อกัน เสี้ยห้าวก็โกรธจนกัดฟันจนเกือบจะแตกละเอียดแล้ว
แต่ว่าครั้งนี้ แน่นอนตัวเขาไม่มีทางที่จะบุ่มบ่ามอยู่แล้ว
“แคก ๆ เมิ่งเหยา ระหว่างเธอกับห้าวอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันไปบางอย่าง” ผ่านสักพักเสี้ยฉี่ชาวถึงพูดขึ้นอย่างเก้งก้าง
“เรื่องเข้าใจผิดอะไรเหรอ?” เฉินเฟิงเปิดปากพูดเสียงเรียบ
ดวงตาของเสี้ยฉี่ชาวมีแววอำมหิตเคลื่อนผ่าน อยู่ ๆ เขาก็พบว่า แรงกดดันที่ใหญ่สุดของพวกเขาสองพ่อลูกตอนนี้ ไม่ใช่เสี้ยเมิ่งเหยาแต่กลับเป็นเฉินเฟิงต่างหาก ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความกล้าของเจ้าคนไร้ค่าคนนี้เพิ่มมากขึ้น ขัดแย้งกับเสี้ยหยุนเสิ้งไม่ว่า ตอนนี้แม้แต่เขามันก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตาด้วย
“เฉินเฟิง นี่มันเรื่องของคนตระกูลเสี้ยเรา นายมาเกี่ยวอะไรด้วย? ”
