เสี้ยห้าวพูดเสียงเย็น เขากะว่าจะอ่อนข้อให้เสี้ยเมิ่งเหยา แต่ไม่ได้กะว่าจะอ่อนข้อให้เฉินเฟิง ด้วย
เฉินเฟิงหัวเราะเสียงเย็น กำลังจะเปิดปากพูดเสี้ยเมิ่งเหยาก็ชิงเปิดปากซะก่อน “ความหมายของเฉินเฟิงก็คือความหมายของฉันด้วย”
ในใจของเฉินเฟิงรู้สึกอบอุ่น เขาต้องเข้าใจอยู่แล้วว่าเสี้ยเมิ่งเหยายกให้สิทธิ์ในการตัดสินใจเรื่องนี้แก่เขาแล้ว
เสี้ยห้าวกัดฟันกรอก กลับคิดไม่ถึงเสี้ยฉี่ชาวก็หันสายตามาทางเฉินเฟิงแล้ว เขาเข้าใจตอนนี้ในบ้านเสี้ยเมิ่งเหยานั้น คนที่เป็นหัวหน้าครอบครัวคือเฉินเฟิงแต่ไม่ใช่คนอื่น ๆ ที่เหลือ
“เฉินเฟิง งั้นความหมายของนายคือ?” เสี้ยฉี่ชาวถามขึ้น
เฉินเฟิงไม่ได้ตอบคำถามเสี้ยฉี่ชาว แต่กลับถามกลับไปว่า “ พวกคุณมาขอโทษเหรอ?”
“ใช่ เมื่อวานห้าวใจร้อนไปหน่อย ก็เลยพูดข่าวลือที่ไม่จริงออกไปบ้าง ทำให้เกิดผลกระทบอย่างใหญ่หลวงกับเมิ่งเหยา และยังโดนวงศ์ตระกูลไล่ออกอีก เรื่องนี้เป็นเพราะห้าวทำผิดไปแล้ว” เสี้ยฉี่ชาวพูดอย่างสงบเงียบ
เสี้ยห้าวก็สบโอกาสเปิดปากด้วย “เมิ่งเหยาเรื่องเมื่อวาน เป็นเพราะพี่ทำไม่ถูกต้อง พี่ต้องขอโทษต่อเธอด้วย หวังว่าเธอจะรับไว้นะ”
เสี้ยห้าวโค้งตัวลง ความโกรธเกลียดในสายตา ไม่คิดจะปิดบังสักนิด
“เป็นแค่ข่าวลือเหรอ?” เสี้ยเมิ่งเหยาเปิดปากพูดเสียงเย็น จนถึงตอนนี้เสี้ยห้าวก็ยังไม่คิดจะยอมรับ ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือทั้งนั้น
เสี้ยห้าวสีหน้าเปลี่ยน ทั้ง ๆ ที่รู้
