มิ่งเหยาเสียใจมากจริง ๆ เขาสามารถปลอบโยนเสี้ยเมิ่งเหยาได้ แต่ว่าเขาจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด!
สำหรับเสี้ยเมิ่งเหยาแล้วนี่คือกระบวนการหนึ่งที่เธอจำเป็นจะต้องผ่านพ้นไปเพื่อเติบใหญ่ขึ้นให้ได้ มีแต่ต้องให้เธอรู้ชัดเจนด้านน่ารังเกียจของคนพวกเสี้ยห้าวและเสี้ยจื่อหลันเท่านั้น วันหลังเสี้ยเมิ่งเหยาถึงจะตัดสินใจทำสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างถูกต้อง
ในเมื่อสิ่งที่เขาจะมอบให้เสี้ยเมิ่งเหยาไม่ได้มีเพียงแค่ตระกูลเสี้ยเท่านั้น!
สำหรับเสี้ยห้าวและเสี้ยจื่อหลันนั้น……
นัยน์ตาของเฉินเฟิงมีแสงเย็นเฉียบแสงหนึ่งสะท้อนขึ้นมา ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องให้พวกมัน ได้รับผลตอบแทนจากความโง่เขลาของพวกมันอย่างสาสมแน่นอน
“เสี้ยเมิ่งเหยา เธอจะมาร้องไห้อะไร ทำอย่างกับเธอน้อยใจจะแย่แล้วอย่างนั้นแหละ” เสี้ยจื่อหลันเริ่มทำตัวเป็นกิ้งก่าได้ทองขึ้นมา
“เมิ่งเหยา ที่เสี้ยห้าวพูดมาเป็นเรื่องจริงไหม!” เสี้ยหยุนเสิ้งสีหน้าเย็นชาถามขึ้น ถ้าเรื่องที่เสี้ยห้าวพูดเป็นเรื่องจริงแล้วละก็ งั้นเสี้ยเมิ่งเหยาก็ล้ำเส้นขีดจำกัดของเขาแล้วจริง ๆ !
ถึงขนาดกล้าร่วมมือกับคนนอกมาหักหลังผลประโยชน์ของตระกูลเสี้ย!
นี่มันร้ายแรงกว่าทรยศตระกูลเสี้ยเป็นร้อยเท่าพันเท่าซะอีก!
จะให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด!
เสี้ยเมิ่งเหยายังคงอยู่ในอ้อมกอดของเฉินเฟิงไม่พูดอะไร ในใจของเธอรู้สึกเหนื่อยมาก และเธอก็เข้าใจแล้วว่า ที่จริงเธอพูดอะไรก็ไม่สำคัญทั้งนั้น ที่สำคัญคือเสี้ยหยุนเสิ้งเชื่อ
