ะน้ำเข้าสมองแล้วมั้งถึงจะทำแบบนี้ เรื่องนี้ แค่โทรศัพท์สายเดียวก็ถามความจริงได้แล้ว
“หุบปากให้หมดเดี๋ยวนี้!” เสี้ยหยุนเสิ้งพูดขึ้นเสียงเย็น จากนั้นก็หยิบสัญญาขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
ผ่านไปสักครู่ มือของเขาก็สั่นขึ้นมา ของจริง……นี่มันเป็นของจริง!
ตระกูลเสี้ยไม่เพียงได้ร่วมงานกับบริษัทติ่งเฟิงแล้ว และที่สำคัญข้อตกลงในสัญญาก็ยังดีเกินความคาดหมายของเสี้ยหยุนเสิ้งอีก! จำนวนเงินที่บริษัทติ่งเฟิงเสนอมาให้ตระกูลเสี้ย เยอะเกินจากที่ตระกูลเสี้ยอยากได้ตั้งหนึ่งเท่า!
“เมิ่งเหยา เธอช่วยชีวิตตระกูลเสี้ยของเราไว้ครั้งหนึ่งแล้ว!” เสี้ยหยุนเสิ้งพูดอย่างซาบซึ้ง
พอได้ยินคำพูดแบบนี้ จิตใจของเสี้ยห้าวและเสี้ยจื่อหลันก็เหมือนไร้ความรู้สึกแล้ว สีหน้าขาวซีดราวกับโดนฟ้าผ่า
เสี้ยเมิ่งเหยากลับ……เจรจาได้สำเร็จแล้วจริง ๆ !
ใจดวงนี้ของเสี้ยห้าวตกลงสู่ห้วงเหวลึกแล้ว เขาคาดคิดไม่ถึง ว่าทำไมสิ่งที่หลินจงเหว่ยปฏิบัติต่อเขาและพ่อ กับที่ปฏิบัติต่อเสี้ยเมิ่งเหยา พฤติกรรมมันถึงได้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
“เธอมันยัยคนขายตัว เธอไปนอนกับหลินจงเหว่ยมาใช่ไหม? !”
“ต้องใช่แน่ ๆ ต้องใช่แน่ ๆ ! เสี้ยเมิ่งเหยา เธอมันคนชั้นต่ำ เธอทำให้ตระกูลเสี้ยขายหน้าหมดแล้ว!
“เพี๊ยะ”
เสี้ยหยุนเสิ้งลุกขึ้นอย่างเร็ว แล้วตบไปที่หน้าเสี้ยห้าวอย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้น
“แกมันไอ้ชาติชั่ว แกยังมีความละอายแก่ใจอยู่ไหม!” เสี้ยหยุนเสิ้งโมโหจนตัวสั่น เขาคิดไม่
