นเกินไป หลี่สือนั่งลง
อย่างสงบ เผยเชียนยังคิดไม่ออกวา่จะ ‘สื่อสาร’ กับเปาซวี่ยังไง ดังนั้นจึงคุยเล่นกันไปก่อน “วันนี้บอสหลี่แวะมาทําไมเหรอครับ”
หลี่สือยิ้ม “ผมจองไว้ตั้งแต่สองเดือนที่แล้ว ถ้าไม่มาก็คงเสียโอกาสแย่
“แล้วก็ซิงเหนี่ยวฟิตเนสกับการซื้อร้านค้าก็ได้บอสเผยช่วยไว้ วันนี้ผมเลยแวะมา เลี้ยงฉลองกับบอสเชอ เจ้าของซิงเหนี่ยวฟิตเนสกับนักลงทุนคนอื่นๆ ครับ” หลี่สือเจ้าเล่ห์มาก เขารู้ว่าภัตตาคารไร้ชื่อจองยากมาก เขาเลยจองล่วงหน้าเข้ามา
บ่อยๆ ตราบใดที่จองไว้ล่วงหน้า ก็การันตีได้ว่าจะได้มากินข้าวที่ภัตตาคารไร้ชื่อทุก
สัปดาห์ แน่นอนว่าต้องกระเป๋าหนักพอที่จะจ่ายค่าอาหารแพงหูฉี่ดว้ย บอสหลี่ได้ส่วนแบ่งจากบอสเผยมาเยอะมากแล้ว ค่าอาหารจะซักเท่าไหร่กันเชียว นอกจากนี้ซิงเหนี่ยวฟิตเนสสาขาต่างๆ และสตรีตฟู้ดก็กําลังไปได้สวย ถึงจะยังทํา
เงินได้ไม่มาก แต่ก็ตั้งหม้อและเคี่ยวซุปจนเดือดแล้ว เพราะงั้นจึงเหมาะที่จะฉลอง เผยเชียนงง ซิงเหนี่ยวฟิตเนส? ร้านค้า?
อะไรกันล่ะนั่น เขาไม่ได้ใส่ใจมาก คิดว่าที่หลี่สือบอกว่า ‘ได้บอสเผยช่วยไว้’ น่าจะพูดไปตาม มารยาท จึงก้มหน้าก้มตากินข้าวและครุ่นคิดว่าจะขู่เปาซวี่ยังไงไม่ให้สร้างความ เดือดร้อนอีก ห้องส่วนตัวตกอยู่ในความเงียบ เปาซวี่เป็นคนพูดไม่เก่ง ถึงจะเคยได้ยินชื่อบอสหลี่มาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเจอกันมา
ก่อน พอไม่รู้จักกันก็หาเรื่องคุยได้ยาก
แต่หลี่สือไม่คิดแบบนั้น ถึงจะบังเอิ
