ไร มากมาย เนื้อหาในประกาศค่อนข้างจะเกินจริงไปหน่อย ผมไม่คู่ควรสําหรับการยก ย่องขนาดนี้!” เผยเชียนพยักหน้าเล็กนอ้ย อืม ถ้ารู้จักกลัวได้ก็ดี
“โอเค ถ้าคุณยืนกรานแบบนั้น ผมก็จะไม่ส่งประกาศนี้ออกไป ผมจะจําผลงาน ของคุณไว้ในใจ” เผยเชียนเว้นช่วง เขาขู่ให้เปาซวี่กลัวได้แล้ว ต่อไปต้องค่อยๆ กล่อมให้อีกฝ่ายกลับตัวกลับใจ แต่จะสื่อสารออกไปยังไงดี
เผยเชียนบอกความคิดออกไปตรงๆ ไม่ได้ เขารู้ว่าเปาซวี่ไม่อยากไปเท่ียว แต่เปา ซวี่ไม่รู้ว่าบอสเผยอยากให้เขาอู้!
ยากมากที่จะสื่อสารได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยไม่ทําให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด เผย
เชียนคิดไม่ออกวา่ต้องบอกออกไปยังไงถึงจะได้ผลดีท่ีสุด ตอนนั้นเองเสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากนอกห้องส่วนตัว
“อ้าว วันนี้บอสเผยแวะมาเหรอครับ” เผยเชียนหันไปมอง “บอสหลี่? “เชิญครับเชิญ มากินด้วยกัน” เผยเชียนจองห้องส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดของภัตตาคารไร้ชื่อไว้ ถ้ากินกันแค่สองคนก็
ดูจะใช้งานได้ไม่คุ้มเท่าไหร่ บอสหลี่เป็นลูกค้าประจําของภัตตาคารไร้ชื่อ ให้มาร่วมวงกินด้วยกันสักหน่อยก็
น่าจะดี เพราะยิ่งมีคนช่วยกินก็ยิ่งดี หลี่สือรีบตอบ “บอสเผย ขอบคุณนะครับที่ชวน! แต่ผมเพิ่งกินเสร็จ” เผยเชียนยิ้ม “ไม่เป็นไรครับ กินเท่าที่กินได้ก็ได้” เขาหันไปบอกพนักงาน “เอาเก้าอี้กับจานมาเพิ่มอีกชุด” หลี่สือปฏิเสธไม่ลง เขาพยักหน้า “โอเคครับ งั้นผมขอรับน้ําใจไว้!” พวกเขาเป็นเพื่อนเก่ากัน ไม่จําเป็นต้องเกรงอกเกรงใจกั
