่ไม่ต้องห่วง อยู่ในนั้นมีของให้กินให้ดื่ม อยู่ได้ไม่นานก็มีคน
ช่วยออกมา”
เถียนโม่ไม่ได้ถามรายละเอียดต่อ เขาพาจวงต้งเดินไปในห้างแล้วถามขึ้น “แล้ว
ตอนนี้นายทําอะไร”
จวงต้งยิ้มเป๋อเหลอ “ผมยังไม่มีงานทํา ลุงผมกําลังถามดูให้อยู่ว่าจะให้ผมไปเป็น
ยามเฝ้าตึกได้มั้ย”
เถียนโม่ส่ายหัว “ทําไมต้องเป็นยามด้วย มากับฉันดีกว่า”
จวงต้งประหลาดใจ “จริงเหรอ พี่หมารวยแล้วเหรอเนี่ย ไม่มีปัญหา ในเมื่อผมจะ
เป็นยามอยู่แล้ว งั้นผมมาเป็นบอดี้การ์ดให้พี่ดีกว่า! พี่หมาให้แค่เงินเดือนผมก็พอ แต่
ถ้าให้อาหารกับที่อยู่ด้วยได้ก็ยิ่งดีเลยพี่!”
เถียนโม่ยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ใช่คนกําหนดเงินเดือนนาย แต่รับรองว่าเยอะ
กว่าที่นายคิดแน่นอน! ฉันไม่ได้รวย แค่เจอผู้มีพระคุณน่ะ!
“นายรู้จักเถิงต๋าคอร์เปอเรชันมั้ย ฉันรู้จักกับบอสของเถิงต๋า! บอสเป็นคนให้งาน
ฉันทํา!”
เถียนโม่ดูภาคภูมิใจมาก
บอสแห่งเถิงต๋าใช่คนธรรมดาซะที่ไหน มีคนตั้งมากมายในจิงโจวที่อยากพบแต่ก็
ไม่เคยได้พบ เรื่องแบบนี้น่าภาคภูมิใจจนอยากจะป่าวประกาศให้โลกรู้ทุกวัน
จวงต้งดูสงสัย “จริงเหรอ เถิงต๋าเป็นบริษัทใหญ่ไม่ใช่เหรอ แน่ใจนะว่าเป็นบอส
ของเถิงต๋าจริงๆ ไม่ใช่พวกต้มตุ๋นมาแอบอ้างชื่อ”
เถียนโม่กลอกตา “คิดว่าฉันจะทึ่มเท่านายเหรอ นายทึ่มสุดในกลุ่มพวกเราแล้ว
ต้องให้ฉันย้ําจริงๆ ใช่มั้ย”
จวงต้งเกาหัวเขินๆ “แหะๆ ก็จริง”
ทั้งสองเดินไปหน้าร้านที่เถียนโม่เพิ่งได้รับมอบหมายหน้า
