ที่ให้ดูแลเมื่อวาน
เถียนโม่หยิบกุญแจจากในกระเป๋ามาเปิดประตูแล้วพาจวงต้งเข้าไปด้านใน
“ร้านนี้แหละ ต่อไปจะเป็นร้านของพวกเราพี่น้อง!
“เจ๋งเลยใช่มั้ยล่ะ”
เถียนโม่ทําตัวเหมือนเป็นเถ้าแก่ คําพูดของเขาดูทะนงตัวและมั่นใจสุดๆ
เขารู้ดีว่าบอสเผยงานยุ่งทุกวัน โอกาสที่จะแวะมาร้านมีน้อยมาก อีกทั้งเขากับบอส
เผยก็ไม่มีหัวหน้ากั้นระหว่างกัน ดังนั้นเขาจึงทําตัวเหมือนเป็นเจ้าของร้านนี้
ถึงยอดขายของร้านจะไม่ส่งผลต่อรายได้ของเขา แต่เขาก็มีอํานาจแทบจะทุกอย่าง
ในร้านนี้ ดังนั้นเขาจึงมีความรู้สึกเป็นเจ้าของโดยธรรมชาติ
จวงต้งตกตะลึง “โอ้โห ร้านใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ! ห้างใหญ่แบบนี้ค่าเช่าต่อเดือน
น่าจะหลายร้อยหยวนเลยใช่มั้ยพี่”
เถียนโม่อึ้ง “หลายร้อย? นายคิดว่าเขาให้เช่าฟรีเหรอวะ
“ช่างเถอะ ฉันไม่โทษนาย นายไม่น่าจะเข้าใจเรื่องตัวเลขเท่าไหร่ คนที่สอบ
คณิตศาสตร์ได้แค่สามสิบคะแนนไม่ต้องพูดถึงตัวเลขจะดีกว่า
“สรุปคือร้านนี้จะเป็นร้านของเราในอนาคต พอเริ่มอยู่ตัวฉันจะเรียกไอ้เถี่ย พี่เต๋อ
กับคนอื่นๆ มา พวกเราพี่น้องต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน!”
จวงต้งซึ้งใจมาก “พี่หมารวยแล้วคิดถึงผมเป็นคนแรกเหรอ โคตรซึ้งใจเลยพี่!”
เถียนโม่ถอนหายใจ “ฉันไม่มีทางอื่น นายคือคนที่ทึ่มที่สุดในแก๊ง คนอื่นๆ น่าจะ
หางานพาร์ตไทม์ทําได้ตามความสามารถของตัวเอง นายคือคนที่ฉันกังวลจริงๆ
“แล้วก็…”
เถียนโม่ลดเสียงลงเล็กน้อย “ฉันกําลังทดสอบเกณฑ์ต่ําส
