“ในที่สุดก็มาแล้ว”
ท่ามกลางสายตาจับจ้องของภรรยาและบุตรสาว แววตาของเจียงฉางเซิงแปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ ในใจเขาไร้อารมณ์ตื่นเต้นฮึกเหิม มีเพียงความสงบนิ่งปล่อยทุกสิ่งไปตามธรรมชาติ
เขาจับสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของมหามรรคาอนธการได้ตลอดเวลา ดังนั้นย่อมไม่มีเรื่องน่าตกใจเกิดขึ้น
ทุกสิ่งแค่กำลังไหลตามครรลองของมันแล้วบังเกิดผล
สิ่งที่ควรเอ่ยถึงก็คือ มหาเซียนวั่งเฉินยังคงผสานตัวเองกับมหามรรคาอยู่เช่นเดิม เท่านี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าการที่เจียงฉางเซิงชักนำให้สรรพชีวิตศึกษามหามรรคาอนธการ เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดเพียงใด
“อืม อนธการกำลังจะถือกำเนิดอย่างแท้จริงแล้ว” เจียงฉางเซิงเอ่ยเสียงเบา หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นยืน
เขาบริหารคอไปมา แล้วหันมาบอกมู่หลิงลั่วว่า “ข้าต้องหาสถานที่สักแห่งศึกษาวิชา เรื่องนี้จะแพร่งพรายออกไปไม่ได้”
มู่หลิงลั่วพยักหน้า แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ยามนี้นางผสานตัวเองเข้ากับมรรคาสวรรค์อย่างสมบูรณ์แล้ว นางย่อมรู้ดีว่ามรรคาสวรรค์แข็งแกร่งขึ้นเท่าใด ขีดจำกัดของนางก็สูงมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นนางจึงคาดหวังกับการเลื่อนขั้นของเจียงฉางเซิงอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ พาข้าไปด้วยได้หรือไม่” กุยหลีเดินมาหาเจียงฉางเซิงแล้ว
