ริมหน้าผา มองไปที่ปลายขอบฟ้า
“กี่ปีมาแล้วนะ ไม่รู้ว่าท่านจะยังจำข้าได้หรือไม่”
เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์พูดงึมงำกับตัวเอง ตอนนั้นที่เขาได้คลุกคลีกับมรรคาจารย์ได้กลายเป็นความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตเขา ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนหัวอ่อน แต่มรรคาจารย์ได้พาเขาไปสู่ขั้นที่เขาในอดีตไม่เคยจินตนาการได้เลย
แม้เขาในตอนนี้จะยังไม่มีชื่อเสียง ไม่มีลัทธิ แต่อย่างน้อยก็เป็นอิสระ สิ่งที่เขาทำได้เพียงอย่างเดียวก็คือป่าวประกาศตำนานต่างๆ ของมรรคาจารย์ในมหาพิภพจิตจร ให้พวกชนรุ่นหลังเคารพเลื่อมใสมรรคาจารย์กันมากขึ้น และยังจำได้เสมอว่ามรรคาจารย์ต่างหากคือผู้ที่แข็งแกร่งและสำคัญที่สุดของวิถีเซียน
ทันใดนั้นเองก็ปรากฏเงาร่างหนึ่งขึ้นข้างหลังเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ เป็นเซียนหญิงคนหนึ่ง
“เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ พระแม่ฝูหยวนเชิญเจ้าไปที่เขาเทพมังกรผงาด”
เซียนหญิงกล่าวจบก็กลับไป เมื่อได้ฟังเช่นนั้น เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหาะไปทางเขาเทพมังกรผงาด
เขาเทพมังกรผงาดเป็นหนึ่งในดินแดนอัศจรรย์ภายในมหาพิภพจิตจร สร้างขึ้นโดยไป๋ฉี มีแค่คนส่วนน้อยที่ขึ้นเขาไปได้ เล่าลือกันว่าบนเขามีเพียงสหายของมรรคาจารย์เท่านั้นที่
