คลาสยิมนาสติกครึ่งชั่วโมง มีเด็กเรียนคลาสละห้าถึงสิบคน ครูจะพายืดเส้น สองนาที เวลาที่เหลือจะให้พ่อแม่กับเด็กๆ เล่นกับอุปกรณ์ต่างๆ เสียเงินคลาสละ ยี่สิบดอลลาร์
คอร์สเรียนพวกนี้คุณภาพต่ำ แต่ราคาไม่ถูกเลย แถมยังต้องจองล่วงหน้ากว่า สองเดือน
สำหรับเหออันแล้ว ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนที่สุดระหว่างเวอร์ชันคนรวย กับเวอร์ชันคนจนคือความจืดชืด
เขามีตัวเลือกให้เลือกไม่มากเพราะไม่มีเงิน ไม่ว่าจะวิ่งเล่นในสนามหลังบ้าน หรือขี่จักรยาน เขาก็รู้สึกได้ชัดเจนว่าเป็นการเสียเวลาเปล่า
เหมือนกันกับในอีกเวอร์ชัน ตัวละครในเวอร์ชันคนจนออกแบบมาโอเวอร์ มาก แถมยังมีปัญหาน้ำหนักตัวมากเกินไป ซึ่งก็ตรงกับภาพเหมารวมของผู้คน
หลังช่วงวัยเด็กก็เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ตัวเอกตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่เพื่อเข้าเรียนชั้น มัธยมและต่อมหาวิทยาลัยด้วยการกู้เงิน ช่วงมัธยมมีกิจกรรมให้ทำเพิ่มขึ้น เขาเข้า วงประสานเสียงและวงดุริยางค์ได้ ลงแข่งโต้วาทีก็ได้
ตัวเอกคนจนและตัวเอกคนรวยตั้งใจเรียนแทบจะเท่าๆ กัน แต่ก็มีช่องว่างที่ ใหญ่มากเรื่องทรัพยากรที่ได้รับ
ประเภทงานที่จะทำได้นั้นขึ้นอยู่กับว่าเขาเข้ามหาวิทยาลัยได้รึเปล่า
ถ้าไม่มีทักษะเฉพาะทางเลย ก็ทำได้แค่พนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร พนักงาน ทำความสะอาด พนักงานดูแลผู้สูงอายุ หรือพนักงานคิดเงินในร้านสะดวกซื้อ ถึง จะทำสองงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ก็ยังล้มละลายได้
