จุดนี้ทำให้เหออันหงุดหงิดมาก เขาสามารถเก็บเงินได้มากมาย แต่เกมก็บังคับ หักค่าใช้จ่าย
ซื้อสูทกับกระเป๋าหรูให้เหมาะกับงาน
จ่ายเงินสองพันดอลลาร์เพื่อพาลูกไปเที่ยวหาดสวรรค์สามวันฉลองวันเกิด
ค่าใช้จ่ายเพื่อเข้าสังคมอย่างชุมชนที่อาศัยอยู่ การศึกษาของลูก และอื่นๆ ต้องใช้เงินเยอะมาก
เพื่อเก็บเงิน ตัวเอกจึงเคยชินกับการใช้บัตรเครดิตผ่อน ยอดผ่อนบัตรแต่ละ เดือนนั้นสูงมาก ซึ่งก็ไม่รู้เลยว่าหมดเงินไปกับอะไรบ้าง
ตัวเลือกบางอย่างก็เลี่ยงไม่ได้ อย่างสูทกับกระเป๋าหรู ตัวเอกไม่ได้อยากซื้อ แต่เพื่อนร่วมงานใช้กันทุกคน ถ้าไม่ใช้ตามก็จะกลายเป็นพวกนอกคอก
เพราะงั้นตัวเอกจึงต้องกัดฟันซื้อ เหออันเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่ตัวเอกพูดในตอนแรกหมายความว่ายังไง ชีวิตของคนจนเป็นเหมือนชุดตัวเลข และตัวเลขเหล่านี้คือค่าใช้จ่ายต่างๆ แต่สุดท้ายแล้ว ตัวเลขเหล่านี้ก็พังทลายลง
