็นผู้จัดการหรือผู้จัดการกลางก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่
เขาเปิดประตูร้านพร้อมกล่าวต้อนรับอย่างอบอุ่น “คุณครับ ลองเข้ามาดูก่อนไหมครับ”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงประตูผงะไป ระหว่างที่กำลังเดินคิดวนไปวนมาอยู่หน้าประตู เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้ประตูเปิดออกแล้ว แถมยังมีใบหน้าใหญ่ยาวกำลังจ้องมองมาอยู่
เขาก้มหน้าลงอย่างเหนียบอาย “ผม… ผมไม่ได้มาเล่นอินเทอร์เน็ตครับ”
“ไม่เป็นไรครับ เข้ามาดื่มสักหน่อยก็ได้” หม่าหยางตอบกลับด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
หม่าหยางมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้า สภาพของเขาดูไม่ดีเท่าไหร่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดยุ่ยดูกระเซอะกระเซิง
ชายหนุ่มเกาหัวที่มีสภาพยุ่งเหยิง “ผม… ผมอยากถามว่าที่นี่เปิดรับนักร้องประจำไหมครับ”
หม่าหยาง “…”
เขาดูจะผิดหวัง
ที่ขาดไม่ใช่พนักงาน แต่เป็นลูกค้าต่างหาก!
ถ้าไม่มีลูกค้า จะร้องดีแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์
ชายหนุ่มรีบพูดเสริมเมื่อเห็นท่าทีที่แสดงออกมาบนใบหน้ายาวใหญ่ของหม่าหยาง “ผมว่าผมเก่งกว่าคนนั้น ก็เลยอยากลองมาสมัครดูน่ะครับ”
หม่าหยางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจได้ว่าก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร
ตอนนี้จางหยวนเป็นผู้จัดการเขตของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูในเมืองจิงโจว จะให้ขึ้นไปร้องเพลงทุกวันก็ไม่น่าไหว
จ้างนักร้องประจำสักคนก็ดี
“ลองดูก็ได้ แล้วชื่ออะไร”
“เฉินเหล่ยครับ”
“โอเค เข้ามาก่อนสิ”
หม่าหยางพาเฉินเหล่ยเข้าไปนั่งในร้าน
ผ่านไปสักพักจางหยวนก็ร้องอีกเพลงจบแล้วลงจากเวที
หม
