เทพธิดาเซียวเหอเดินไปพลาง มองแสงเรืองรองด้านขวาไปพลาง เงาร่างกลางแสงเรืองรองเปลี่ยนไปไม่หยุด ทำให้นางตระหนักรู้ถึงอดีตเงาร่างของอดีตค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแปลกตา ทำให้นางรู้ว่าตนเองเริ่มส่องเห็นอนาคตแล้วนางนึกไปถึงการเทศนาของมรรคาจารย์ พรหมอยู่เหนือกว่าอดีต ปัจจุบันและอนาคต หรือว่ามรรคาจารย์กำลังชี้แนะให้นางเดินไปสู่มรรคาแห่งพรหมกันนางเลื่อมใสมรรคาจารย์มากยิ่งขึ้นไปอีก มรรคาจารย์คาดหวังในตัวชนรุ่นหลังวิถีเซียนมากจริงๆไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนเซียนพรหมเหล่านั้นจะเทศนาเป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะซ่อนฝีมือไว้ เพียงแค่สนทนาแลกเปลี่ยนเท่านั้น หากคนอื่นกลายเป็นขั้นพรหมแล้วจะต้องไม่เผยเปิดเผยเกี่ยวกับพรหมออกมาอย่างแน่นอน อยากให้วิถีเซียนไม่มีขั้นพรหมคนถัดไป เช่นนี้ถึงจะรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ได้อย่างมั่นคง ถึงอย่างไรวิถีเซียนก็เพิ่งกำเนิดมาได้ไม่ถึงล้านปี วิถียุทธ์พัฒนามาตั้งหลายปี ผู้แข็งแกร่งที่สุดที่อยู่ในห้วงอนันต์สุญญตาก็ยังเทียบขั้นจักรพรรดิเซียนไม่ได้เลยความคิดนี้ของเทพธิดาเซียวเหอไม่ได้อยู่นานนัก ไม่นานนางก็ถูกอนาคตของตนเองดึงความสนใจไปนางในอนาคตสง่างามเหนือกว่าคนอื่น ทุกการกระทำจะมีความสูงส่งเหนือกว่ากฎเกณฑ์ นางมีลางสังหรณ์ว่านางในอนาคตจะบรรลุขั้นพรหม ในความเป็นจริงแล้ว ระหว่างฝึกบำเพ็ญช่วงพันปีมานี้ นางก็มักจะเห็นตัวเองในเส้นเวลาอื่นเหมือนกันเดินหน้าต่อไป เทพธิดาเซียวเห
