พลางกล่าวเสียงแข็ง “เซียวอ๋อง โปรดระวังด้วย ไม่เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
ซูฉุนที่นั่งอยู่เบื้องบนได้ยินดังนั้น ก็พลันโมโหขึ้นมาไม่น้อย “ไป๋จื่อ เจ้าช่างกล้านัก กล้าพูดเช่นนี้กับเซียวอ๋องได้อย่างไร เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร”
ไป๋จื่อแค่นเสียง “หม่อมฉันย่อมรู้ว่าตนเองเป็นใครเพคะ ข้าไม่ใช่บ่าวไพร่ในตำหนักชิ่งอันของฮองเฮา ที่ฮองเฮาจะข่มเหงรังแกได้ตามใจชอบ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับข้าในตำหนักชิ่งอันวันนี้ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่ ฮองเฮาได้คิดบ้างหรือไม่เพคะ ว่าสุดท้ายแล้วจะมีผลลัพธ์เช่นไร”
สุดท้ายจะมีผลลัพธ์เช่นไร
สิ่งแรกที่ฮองเฮานึกได้ก็คือตงฟางมู่ คนผู้นี้จะต้องปรี่มาคิดบัญชีกับนางถึงที่นี่อย่างแน่นอน แม้กระทั่งถือดาบบุกไปที่จวนเซียวอ๋อง ทว่าเขาไม่กล้าลงมือกับเฟิงเอ๋อร์จริงๆ แน่ ถึงอย่างไรเสียเฟิงเอ๋อร์ก็เป็นองค์ชาย หุงข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก[1] แม้กระบวนการจะจะไม่ถึงขั้นมีเกียรติ แต่ผลลัพธ์จะมีแต่สิ่งที่ดี เช่นนั้นไม่ดีหรืออย่างไร
เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้แล้ว ฮองเฮาก็ตัดสินใจเด็ดขาด สั่งขันทีข้างๆ ว่า “จับนางนอนลง”
ไป๋จื่อคิดไม่ถึงเลยว่าฮองเฮาจะหน้าไม่อายจนถึงขั้นนี้ วางยาไม่สำเร็จ ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้กำลังบังคับเลย
