ตอนที่ 862 ข้าก็ป่วยเช่นกัน
ฮองเฮาคล้ายกับมองความคิดของนางออก จึงยกมือขึ้นทันใด “ปิดประตู!”
ประตูใหญ่ของตำหนกชิ่งอันค่อยๆ ปิดลง แสงสว่างภายในหมองลงมากทีเดียว ไป๋จื่อหนักใจเล็กน้อย พลางมองฉู่เฟิงที่ย่างสามขุมเข้ามาหานาง นางจึงยกมือขึ้นหยิบปิ่นทองออกจากบนศีรษะ
สีหน้าของฮองเฮาพลันเปลี่ยนไป นางร้องเสียงแหลม
ตอนนี้เอง ไป๋จื่อแทงปิ่นทองไปที่ไหล่ซ้ายของฉู่เฟิง นางไม่โง่ถึงขั้นลงมือฆ่าคนที่นี่ ไม่ว่าอย่างไรฉู่เฟิงก็เป็นองค์ชาย หากเขาตายด้วยน้ำมือของนาง คงไม่ต้องพูดว่านางจะไม่จุดจบอย่างไร เกรงว่าจะพัวพันถึงสกุลตงฟางด้วยซ้ำ
เมื่อถูกปิ่นแทงเช่นนี้ ความเจ็บปวดอย่างยิ่งยวดก็ทำให้ฉู่เฟิงคืนสติกลับมาได้เล็กน้อย เขามองไป๋จื่ออย่างงุนงง “จะ เจ้าทำอะไร ข้าเป็นอะไรไป”
ไป๋จื่อไม่สนใจเขา นางหมุนกายวิ่งหนีไป ทว่านางกำนัลและขันทีในตำหนักตามนางทัน ล้อมนางไว้ได้ในมุมหนึ่งของประตูตำหนัก ส่วนฉู่เฟิง ถึงแม้ตอนนี้เขาจะบาดได้ แต่ฤทธิ์ยารุนแรงก็ทำให้เขาลืมความเจ็บไปชั่วคราว ดวงตาแดงก่ำของเขาไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่า พลางก้าวเข้ามาหาไป๋จื่อราวกับเห็นนางเป็นเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น
ในตำหนักใหญ่นี้มีนางกำนัลอยู่มากมาย แต่ละคนหน้าตา
